آتش
کاروان رفته بود و دیده ی من
هم چنان ٫ خیره مانده بود ... به راه
خنده می زد به درد و رنجم ٫ اشک
شعله می زد به تار و پودم ٫ آه
رفته بودی و رفته بود ٫ از دست ...... عشق و امید و زندگانی ِ من
رفته بودی و مانده بود ٫ به جای ...... شمع ِ افسرده ی ٫ جوانی ِ من
شعله ی سینه سوز ِ ٫ تنهایی
باز چنگال ِ جان خراش ٫ گشود
دل ِ من ٫ در لهیب ِ این آتش
تا رمق داشت ٫ دست و پا زده بود
چه وداعی ٫ چه درد ِ جان کاهی ...... چه سفر کردن ِ ٫ غم انگیزی
نه فشار ِ لبی ٫ نه آغوشی ...... نه کلام ِ محبت آمیزی
گر در آن جا نمی شدم ٫ مدهوش
دامنت را ٫ رها نمی کردم
وه ٫ چه خوش بود کاندر آن حالت
تا ابد ٫ چشم وا نمی کردم
چون به هوش آمدم ٫ نبود کسی ...... هستی ام سوخت ٫ واندر آن تب و تاب
هر طرف جلوه کرد ٫ در نظرم ...... برگ ریزان ِ باغ ِ عشق و شباب
وای بر من ٫ نداد گریه مجال
که زنم بوسه ای ٫ به رخسارت
چه بگویم ٫ فشار ِ غم نگذاشت
که بگویم ٫ خدا نگهدارت
کاروان ٫ رفته بود و پیکر ِ من ...... در سکوتی سیاه ٫ می لرزید
روح ِ من تازیانه ها ٫ می خورد ...... به گناهی که ٫ عشق می ورزید
او سفر کرد و کس ٫ نمی داند
من در این خاکدان ٫ چرا ماندم
آتشی بعد ِ کاروان ... ماند
من همان آتشم که جا ماندم
عشق ...
عشق ٫ سرخ نیست ... آبی نیست
در اندوه ٫ باری حتی رنگ ِ غروب و ابر ندارد
عشق ٫ در مشام ِ شب
عطر ِ بی رنگی ست
که از کلام ِ تو می تراود ...
تا صبح و هیا هوی ِ ٫ خیابان
سکوتی ست ٫ که اختیار می کنی
به زمانی که تملق و کُرنش ٫ کلید ِ رابطه هاست
و گریز به خلوت ِ خشم آگینت
از بازار ِ یاوه سرایان
که سکه های قلب شان را ٫ یاران ِ غار نیز
نمی برند ٫ به بازار
سرخ نیست ... آبی نیست
حتی در اوج ِ ساده گی ٫ سپید نیست
عبور ِ ناگهانی ِ نور است و
میلاد ِ هم زمان ِ رنگین کمانی
در قلب ِ دیر باور ِ من
و مخروط ِ باژگونه ی ٫ قندیلی
که پشت ِ این دریچه ی ٫ تنها
قطره قطره ٫ آب می شود
در حُرم ِ آفتاب
سرخ نیست ... آبی نیست
سبک می آید ٫ چون پروانه ای ... در باد
و سنگین و دشوار ٫ می رود
چون قومی سوگوار ٫ از پس ِ ارابه ای
در واپسین ... وداع
درد گنگ
نمی دانم ٫ چه می خواهم بگویم
زبانم در دهان ٫ باز بسته ست
در ِ تنگ ِ قفس باز است و افسوس که بال ِ مرغ ِ آوازم ٫ شکسته ست
نمی دانم ٫ چه می خواهم بگویم
غمی در استخوانم ٫ می گدازد
خیال ِ ناشناسی ٫ آشنا رنگ گهی می سوزدم ٫ گه می نوازد
گهی در خاطرم ٫ می جوشد این وهم
ز رنگ آمیزی ِ غم های ٫ انبوه
که در رگ هام جای خون ٫ روان است سیه داروی زهرآگین ِ اندوه
فغانی گرم و خون آلود و پر درد
فرو می پیچدم ٫ در سینه ی تنگ
چو فریاد ِ یکی ٫ دیوانه ی گنگ که می کوبد سر ِ شوریده ٫ بر سنگ
سرشکی تلخ و شور ٫ از چشمه ی دل
نهان در سینه می جوشد ٫ شب و روز
چنان مار ِ گرفتاری که ریزد شرنگ ِ خشمش از ٫ نیش ِ جگرسوز
پریشان سایه ای ٫ آشفته آهنگ
ز مغزم می تراود ٫ گیج و گمراه
چو روح ِ خواب گردی ٫ مات و مدهوش که بی سامان به ره افتد ٫ شبان گاه
درون ِ سینه ام دردی ست ٫ خون بار
که هم چون گریه می گیرد ٫ گلویم
غمی آشفته ٫ دردی گریه آلود نمی دانم ٫ چه می خواهم بگویم
حال من خوب است اما ...
سلام ٬ حال ِ من خوب است
ملالی نیست جز ٫ گم شدن ِ گاه به گاه ِ خیالی دور
که مردم به آن ٫ شادمانی ِ بی سبب می گویند ...
با این همه ٫ اگر عمری باقی بود
طوری از کنار ِ زندگی ٫ می گذرم
که نه دل ِ کسی در سینه ٫ بلرزد
و نه این دل ِ نا ماندگار ِ بی درمانم ...
تا یادم نرفته است ٫ بنویسم :
دیشب در حوالی ِ خواب هایم ٫ سال ِ پُر بارانی بود
خواب ِ باران و پاییزی نیامده را دیدم
دعا کردم که بیایی
با من کنار ِ پنجره بمانی ٫ باران ببارد
اما دریغ که رفتن ٫ راز ِ غریب ِ این زندگی ست
رفتی پیش از آن که باران ببارد ...
می دانم ٫ دل ِ من همیشه پر از هوای تازه ی باز نیامدن است !
انگار که تعبیر ِ همه ی رفتن ها ٫ هرگز باز نیامدن است
بی پرده می گویمت :
می خواهم تنها بمانم
در را پُشت ِ سرت ٫ ببند
بی قرارم ٫ می خواهم بروم ٫ می خواهم بمانم ؟!
هذیان می گویم ! نمی دانم ...
نه عزیزم ٫ نامه ام باید کوتاه باشد
ساده باشد ٫ بی کنایه و ابهام
پس از نو می نویسم :
سلام ٬ حال ِ من خوب است
اما تو باور نکن ...
بگذار بمیرم
مگذار که فرزانه ی فرزانه ٫ بمیرم
بگذار که دیوانه ی دیوانه ٫ بمیرم
میخانه اگر جای من ِ بی سر و پا ٫ نیست
بگذار که پشت ِ در ِ میخانه ٫ بمیرم
محروم ٫ چو از آن لب ِ شیرین ِ ٫ چو قندم
بگذار که لب بر لب ِ پیمانه ٫ بمیرم
از عشق ِ پر آشوب ِ تو چون ٫ خانه خرابم
بگذار که آواره و بی خانه ٫ بمیرم
ویران ٫ چو از آن دیده ی ویرانگر ِ ٫ مستم
بگذار که عاشق دل و ویرانه ٫ بمیرم
با عشق ِ تو چون عهد نمودم ٫ به اراده
بگذار که با عشق ِ تو مردانه ٫ بمیرم
چون جز تو مرا ٫ یاری و دلدار ِ دگر ٫ نیست
بگذار که من از همه بیگانه ٫ بمیرم
از عشق ِ تو چون رانده شدم ٫ از همه مردم
بگذار که تنها و غریبانه ٫ بمیرم
این قصه ی ما ٫ کام ندید ٫ از سر ِ٫ تقدیر
بگذار به نا کامی ِ افسانه ٫ بمیرم
یارا ٫ به بَرم گیر در آن لحظه ی ٫ مردن
بگذار در آغوش ِ تو مستانه ٫ بمیرم
ای دهر ٫ وصالش ندهی لیک ٫ تو بگذار
در نزد ِ همین دلبر جانانه ٫ بمیرم
عمری چو به دل ٫ حسرت ِ وصل است و وصالش
بگذار که حسرت دل و ویرانه ٫ بمیرم
غمی غمناک
شب ِ سردی ست و من ٫ افسرده
راه ِ دوری ست و پائی ٫ خسته
تیره گی هست و چراغی ٫ مرده
می کنم تنها ٫ از جاده عبور
دور ماندند ز من ٫ آدم ها
سایه ای از سر ِ دیوار ٫ گذشت
غمی افزود ٫ مرا بر غم ها
فکر ِ تاریکی و این ویرانی
بی خبر آمد ٫ تا به دل ِ من
قصه ها ساز کند ٫ پنهانی
نیست رنگی که بگوید ٫ با من
اندکی صبر ٫ سحر نزدیک است
هر دم این بانگ برآرم ٫ از دل
وای این شب ٫ چه قدر تاریک است
خنده ای کو ٫ که به دل انگیزم ؟
قطره ای کو ٫ که به دریا ریزم ؟
صخره ای کو ٫ که بدان آویزم ؟
مثل ِ این است که شب ٫ نم ناک است
دیگران را هم غم هست ٫ به دل
غم ِ من لیک ٫ غمی غم ناک است
می خواستم به عشق تو...
می خواستم به عشق ِ تو ای ٫ بی وفای من
تا آخرین دقایق ِ عمرم ٫ وفا کنم
می خواستم چو شمع ٫ به هر جای می روی
روشن کنم سرای تو ٫ جانم فدا کنم
می خواستم به سوی تو ای ٫ شهر ِ آرزو
هم چون شهاب ٫ پر کشم و آشیان کنم
می خواستم کنار ِ تو ٫ هر شام تا سحر
اسرار ِ قلب ِ سوخته ام را ٫ بیان کنم
اما ... نخواستی
اما نخواستی و از من ٫ گریختی
از من گریختی که فراموششان کنم
یاد ِ گذشته را
شب های انتظار و پریشانی را
وآن داغ ِ بوسه را
که به لب های من هنوز
یخ بسته مانده است
آری ٫ تو می توانی ٫ اما وجود ِ من
کی می تواند این غم ِ دیرین ٫ فنا کند ؟
در این دیار ِ دور ٫ می خواهم از خدا
عشق تو را ٫ به سینه ی من ... جاودان کند
غریق عشق
به چشمان ِ پری رویان ِ این شهر
به صد امید می بستم ٫ نگاهی
مگر یک تن از این ٫ نا آشنایان
مرا بخشد به شهر ِ عشق ٫ راهی
به هر چشمی به امیدی که این ٫ اوست ...... نگاه ِ بی قرارم ٫ خیره می ماند
یکی هم ٫ زین همه ناز آفرینان ...... امیدم را ٫ به چشمانم نمی خواند
غریبی بودم و گم کرده راهی
مرا با خود ٫ به هر سوئی ٫ کشاندند
شنیدم بارها ٫ از رهگذاران
که زیر ِ لب مرا ٫ دیوانه خواندند
ولی من ٫ چشم ِ امیدم ٫ نمی خفت ...... که مرغی ٫ آشیان گم کرده بودم
ز هر بام و دری ٫ سر می کشیدم ...... به هر بوم و بری ٫ پر می گشودم
امید ِ خسته ام ٫ از پای ٫ ننشست
نگاه ِ تشنه ام ٫ در جستجو بود
در آن هنگامه ی دیدار و پرهیز
رسیدم عاقبت آن جا که ٫ او بود
دو تنها و دو سرگردان ٫ دو بی کس ...... ز خود بیگانه ٫ از هستی رمیده
از این بی درد مردم ٫ رو نهفته ...... شرنگ ِ نا امیدی ها ٫ چشیده
دل از بی هم زبانی ها ٫ فسرده
تن از نا مهربانی ها ٫ فسرده
ز حسرت ٫ پای در دامن کشیده
به خلوت ٫ سر به زیر ِ بال برده
دو تنها و دو سرگردان ٫ دو بی کس ...... به خلوت گاه ِ جان ٫ با هم نشستند
زبان ِ بی زبانی را ٫ گشودند ...... سکوت ِ جاودانی را ٫ شکستند
مپرسید ٫ ای سبکباران ٫ مپرسید
که این دیوانه ی از خود به در ٫ کیست ؟
چه گویم ؟ از که گویم ؟ با که گویم ؟
که این دیوانه را از خود خبر ٫ نیست
به آن لب تشنه می مانم که ٫ ناگاه ...... به دریائی در افتد ٫ بی کرانه
لبی ٫ از قطره آبی ٫ تر نکرده ...... خورّد از موج ِ وحشی ٫ تازیانه
مپرسید ٫ ای سبکباران ٫ مپرسید
مرا با عشق ِ او ٫ تنها گذارید
غریق ِ لطف ِ آن ٫ دریا نگاهم
مرا تنها ٫ به این دریا ... سپارید
"خاطرات"
بر سر آتش غم
آه کز تاب ِ دل ِ سوخته جان می سوزد
ز آتش ِ دل چه بگویم٫ که زبان می سوزد
یارب این رخنه ی دوزخ به رخ ِ ما که گشود؟
که زمین در تب و تاب است و زمان می سوزد
دود برخاست از این تیر که در سینه نشست
مکن ای دوست٫ که آن دست و کمان می سوزد
مگر این دشت ِ شقایق٫ دل ِ خونین ِ من است ؟
که چنین در غم ِ آن٫ سرو روان می سوزد
آتشی در دلم انداخت و عالم بو بُرد
خام پنداشت که این عود٫ نهان می سوزد
لذت ِ عشق و وفا بین که سپند ِ دل ِ من
بر سر ِ آتش ِ غم٫ رقص کنان می سوزد
گریه ی ابر ِ بهارش٫ چه مدد خواهد کرد؟
دل ِ سرگشته که چون٫ برگ ِ خزان می سوزد
سایه خاموش٫ کز این جان ِپر آتش که مراست
آه را گر بدهم٫ راه ِ جهان می سوزد
