به سراغ من اگر می آئید..نرم و آهسته بیائید! مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهائی من

                               "روزهای رفته"                                

شبی سرمه ای

ماهی نقره ای

و زنی تنها

نشسته بر پله ی خیال

روزهای رفته را

غمگنانه

زیبا ٫ زمزمه می کند

و در سوگواری ِ فاصله ها

گیسوان ِ پریشان ِ خویش را

از نوازش ِ مهتاب

پر می کند

 

شبی شیرین بزد فریاد...

که ای شیرین ترین فرهاد

و ای خسرو ترین شمشاد

صدای تیشه ات آباد

منم لیلای دل بند ّات

که دل خون است و پا در بند

تویی عاشق ترین مجنون

ولی در بیستون ٫ آزاد

ببندم دیده ٫ با خسرو

که شاید رو کشم در تو

تو شیرین می کنی سنگی

چو عکسی ٫ بر دل ّات افتاد

چو می کوبی تو با تیشه

ز غصه کوه را هر شب

به بانگ ِ تیشه ات گویند...

که بر شیرین نفرین باد

خدایا ٫ کوه کن فرهاد

شب و روزم ٫ نثارش باد

به جانم می زند ٫ تیشه

شدم با بیستون ٫ هم زاد

چه تلخ است بخت ِ شیرین ّام

که فرهاد است ٫ آیین ّام

ولی خسرو ٫ به بالین ّام

و خونین دل از این ٫ بیداد

خوشا بر حال ِ فرهادی

که با یک کوه ٫ می جنگد

بدااا بر حال ِ شیرینی

که آزادیش رفت از ٫ یاد

مرا کندی به کوهستان

به عشقی پاک و با دستان

به جانم کندم ّات ٫ آن سان

که مانی جاودان ٫ در یاد

به رازی گویم ّات این را

تو کوه کندی و من دل را

تو عکس ِ من ... من از دنیا

تو با تیشه ... من از بنیاد

 

 

 

اسیر

                جان می دهم به گوشه ی زندان ِ سرنوشت

                سر را به تازیانه ی او ٫ خم نمی کنم

                                                      افسوس بر دو روزه ی هستی ٫ نمی خورم

                                                  زاری بر این سّراچه ی ماتم ٫ نمی کنم

                با تازیانه های گران بار ِ ٫ جان گداز

                پندارد آن که روح ِ مرا ٫ رام کرده است

                                                 جان سختی ّام نگر ٫ که فریبم نداده است

                                                   این بنده گی که زندگی ّاش ٫ نام کرده است

                بیمی به دل ز مرگ ندارم ٫ که زندگی

                جز زهر ِ غم نریخت شرابی ٫ به جام ِ من

                                               گر من به تنگ نای ِ ملال آور ِ حیات

                                                آسوده یک نفس زده باشم ٫ حرام ِ من

                تا دل به زندگی نسپارم ٫ به صد فریب

                می پوشم از کرشمه ی هستی ٫ نگاه را

                                                           هر صبح و شام ٫ چهره نهان می کنم به اشک

                                           تا ننگرم تبسم ِ خورشید و ماه را

                ای سرنوشت ... از تو کجا می توان گریخت ؟

                من راه ِ آشیان ِ خود ٫ از یاد برده ام

                                                        یک دم مرا به گوشه ای راحت ٫ رها مکن

                                                با من تلاش کن ٫ که بدانم نمرده ام !

                ای سرنوشت ٫ ای سرنوشت ... مرد ِ نبردّت منم ٫ بیا

                زخمی دگر بزن ٫ که نیفتاده ام ... هنوز

                                                           شادم از این شکنجه ٫ خدا را ... مکن دریغ !

                                                      روح ِ مرا در آتش ِ بیداد ِ خود ... بسوز !

                ای سرنوشت ... هستی ِ من در نبرد ِ توست

                بر من ببخش ٫ زندگی ِ جاودانه را

                                                     منشین ٫ که دست ِ مرگ ز بندم رها کند

                                                           محکم بزن ... به شانه ی من ... تازیانه را !

 

+   2010/5/26 10 PM  گیسو | 

                                                       گلهای کبود

ای همه گل های از سرما کبود

خنده هاتان را ٫ که از لب ها رُبود ؟

مهر هرگز این چنین غمگین ٫ نتافت

باغ هرگز این چنین ٫ تنها نبود

تاج های نازتان بر سر شکست

باد ِ وحشی ٫ چنگ زد بر سینه تان

صبح می خندد ٫ خود آرایی کنید

اشک های یخ زده ٫ آیینه تان

رنگ ِ عطر آویزتان ٫ بر باد رفت

عطر ِ رنگ آمیزتان ٫ نابود شد

زندگی در لای رگ هاتان ٫ فسُرد

آتش ِ رُخساره هاتان ٫ دود شد

روزگاری ٫ شام ِ غمگین ِ خزان

خوش تر از صبح ِ بهارم می نمود

این زمان ٫ حال ِ شما حال ِ من است

ای همه گل های از سرما کبود

روزگاری ٫ چشم پوشیدم ز خواب

تا بخوانم قصه ی مهتاب را

این زمان ٫ دور از ملامت های ماه

چشم می بندم ٫ که جویم خواب را

روزگاری ٫ یک تبسُم ٫ یک نگاه

خوش تر از گرمای صد آغوش بود

این زمان ٫ بر هر که دل بستم ... دریغ

آتش ِ آغوش ِ او ٫ خاموش بود

روزگاری ٫ هستی ّام را می نواخت

آفتاب ِ عشق ِ شور انگیز ِ من

این زمان ٫ خاموش و خالی مانده است

سینه ی از آرزو ٫ لبریز ِ من

تاج ِ عشق ّام عاقبت ٫ بر سر شکست

خنده ام را اشک ِ غم از لب ٫ ربود

زندگی در لای رگ هایم ٫ فسُرد

ای همه ٫ گل های رگ هایم ٫ فسُرد

ای همه گل های از سرما کبود

 

 

خواب و خیال

نازنین آمد و دستی به دل ِ ما زد و ... رفت

پرده ی خلوت ِ این غم کده ٫ بالا زد و ... رفت

کنج ِ تنهایی ِ ما را به خیالی ٫ خوش کرد

خواب ِ خورشید ٫ به چشم ِ شب ِ یلدا زد و ... رفت

درد ِ بی عشقی ِ ما دید و دریغ َاش آمد

آتش ِ شوق ٫ در این جان ِ شکیبا زد و ... رفت

خرمن ِ سوخته ی ما ٫ به چه کارش می خورد ؟

که چو برق آمد و در خشک و تر ِ ما زد و ... رفت !

رفت و از گریه ی طوفانیَ ام ٫ اندیشه نکرد

چه دلی داشت خدایا! که به دریا زد و ... رفت

بُوَد آیا که ز دیوانه ی خود ٫ یاد کند ؟

آن که زنجیر به پای ٫ دل ِ شیدا زد و ... رفت

سایه ٫ آن چشم ِ سیه با تو چه می گفت ؟ که دوش

عقل ٫ فریاد برآورد و به صحرا زد و ... رفت !

 

 

در لحظه های گُم گشتگی

ناگاه نشانه ای

بر دری

گُذرگاهی

نگاهی

می رساند َم

به مکرر ِ از یاد رفته ای

چیزی آشنا پُشت ِ هر در

می خواند َم

به تماشای دوباره ای

و همواره

در تلاطم ِ حضوری

متروکه های قلبم

به شب گردی ِ پس کوچه های راز می رود

 

 

مرغی از اغسای ظلمت پر گرفت

شب ٫ چرایی گفت و خواب از سر گرفت

مرغ ٫ وایی کرد ... پر بُگشود و بست

راه ِ شب نشناخت ... در ظلمت نشست !

من همان مرغم ٫ به ظلمت باژگون

نغمه اش وای ... آب خوردش جوی خون

دانه اش ٫ دردام ِ تزویر ِ فلک

لانه بر گهواره ی جُنبان ِ ٫ شک

لانه می جنبد وز او ٫ ارکان ِ مرغ

ژیغ ژیغ اش ٫ می خراشد ٫ جان ِ مرغ

ای خدا ٫ گر شک نبودی در میان

کی چنین تاریک بود این ٫ خاک دان

گر نه تن ٫ زندان ِ تردید آمدی

شب پُر از فانوس ِ خورشید آمدی

من ٫ همان مرغم که وای ... آواز ِ او

سوز ِ ماْیوسان همه از ... ساز ِ او

او ز شب در وای و شب دل شاد از اوست

شب خوش از مرغی که در فریاد از اوست

گاه ٫ بالی می زند ... در قعر ِ آن

گاه ٫ وایی می کشد ... از سوز ِ جان

خود اگر شب ٫ سرخوش از وایّ اش نبود

لاجرّم ٫ این بند بر پای ّاش نبود

وای اگر تابد ٫ به زندان بان ِ ریش

آفتاب ِ عشقی ٫ از محبوس ِ خویش

من٫ همان مرغم

نه افزونم ... نه کم

قایقی سر گشته بر ٫ دریای غم

گر امیدم پیش راند ٫ یک نفس

روح ِ دریایم ٫ کشاند باز پس

گر امیدم وا نهد ٫ با خویشتن

مدفن ِ دریای بی پایان و ... من

ور به خود بازم نهد ٫ دریای پیر

گو بیا ٫ امید و ... پارویی بگیر

خود نه از امید رستم ... نی ز غم

وین میان ٫ خوش دست و پایی می زنم

من همان مرغم که ... پر بگشود و بست

ره ز شب نشناخت ... در ظلمت نشست !

نه ّاش غم ِ جان است و نه ّاش پروای نام

می زند وایی به ظلمت ...

... والسلام

 

 

 شب های دشت

شب های دشت ٫ از همه پیوندها رها ست

شب های دشت ٫ خلوت ِ خاموش ِ بادها ست

پنهان و آشکار

در قلب ِ دشت ٫ دست ِ " گوّن " باز می شود

وین بوته ی عبوس

چون چنگیان ِ پیر

با نغمه خوان ِ باد ٫ هم آواز می شود

ای بی کرانگی

من آن گیاهکم ٫ که به امید ِ زیستن

در جان ِ خاک ٫ ریشه به هر سو کشانده ام

ای جاودانگی

یک گل به دست ِ من نشِکفته ست و خارها

هر سو ٫ به دیده بانی ِ یک گل ٫ نشانده ام

آری ٫ منم که در عطش ِ آب ٫ سوختم

وین دشت ٫ پر ز غلغل ِ پنهان ِ چشمه هاست

چشم انتظار ِابرم و باران ٫ ولی دریغ

ابری اگر به من گذرّد ٫ اسب ِ باد پاست

آخر دلم ز آبی ِ این آسمان ٫ گرفت

ابر ِ سیاه و گوهر ِ باران ِ او ٫ کجاست ؟

سُستی گرفت ریشه و جز رشته ای ٫ نماند

آن گردباد ِ عاصی و طغیان ِ او ٫ کجاست ؟

این رشته گر نبود به پایم ٫ گره زده

یک روز ٫ چون کبوترکی ٫ می گریختم

دل بستگی نبود به خاکم اگر ٫ شبی

دامان چو باد ٫ بر تن ِ خود ٫ می گسیختم

ای پیشتر گریخته از دیدگاه ِ من

ای راه ِ بی درنگ

ای دورتر دویده ٫ ز مرز ِ نگاه ِ من

ای باد ِ بی لگام

حرفی ست ٫ با شما

یک حرف ٫ یک پیام

شب های دشت ٫ از همه پیوندها رها ست

شب های دشت ٫ خلوت ِ خاموش ِ بادها ست

 

 

 نی لبک

                       نی لبک ٫ آتش به جانم گشته غم        هرگز آیا ٫ زنده خاکستر شدی ؟

                       من گدایی ها ز باران کرده ام            خواهش از مرغان ِ پران کرده ام

                       نی لبک ٫ آخر کجا افغان کنی ؟          یا کدامین خانه را ٫ ویران کنی ؟

                       بی حریف افتاده ام ٫ در گوشه ای       نی لبک ٫ کی یاد ِ مشتاقان کنی ؟

                       نی لبک ٫ دردی به دل دارم ٫ بیا         سینه ای ٫ از غم کسل دارم ٫ بیا

                       آتش ار خواهی به جانم برزنی           هیمه هایی مُشتعل دارم ٫ بیا

                       نی لبک ٫ هرگز چو باران تر شدی ؟    رانده چون من ٫ از در ِ دلبر شدی ؟ 

                       نی لبک ٫ آتش به جانم گشته غم        هرگز آیا ٫ زنده خاکستر شدی ؟

                       نی لبک ٫ هم درد ِ این هجران تویی     محرم ِ اسرار ِ عُشاقان تویی

                       نی لبک ٫ با من مگو کاری کنم           یا ز نای و ناله ٫ خودداری کنم

                       می پسندی بار ِ دیگر تا که من            خون ِ دل ٫ از دیده ام جاری کنم ؟

                       من گِدایی ها ز باران کرده ام             خواهش از مرغان ِ پران کرده ام

                       تا گلی پرپر شد اندر گوشه ای            اشک ِ خود را وقف ِ گلدان کرده ام

                       هر شبی ٫ با اشک و با آهی دگر         نی لبک ٫ بیدار بودم تا سحر

                       با نسیم هر شب ٫ دویدم تا به دشت       تا مگر بویی رساند ٫ یا خبر

                       از سیاهی تا سپیدی ٫ گشته ام            آن طرف ٫ تا نا امیدی ٫ گشته ام

                       گوشه ای پنهان نگشت از چشم ِ من     گرچه دیدی یا ندیدی ٫ گشته ام

                       لیک ٫ جایی اسمی از یاران نبود          پُرسشی ٫ از بزم ِ می خواران نبود

                       جایی ار هم صحبت ِ خاکی شدم            آشنا با نم نم ِ باران نبود

                       نی لبک ٫ امشب که هم پایم تویی         هم نفس ٫ با ناله و نایم تویی

                       داری آیا طاقت ِ این غصه را ؟            شاهد ِ یک لحظه غوغایم ٫ تویی

                       من نمی خواهم که سامانم دهی           یا بهاری ٫ در زمستانم دهی

                       سینه تنها خالی از غم کرده ام             ناله کن ٫ تا خرج ِ چشمانم دهی 

                       نی لبک ٫ در بند ِ درمانم مباش            در خم ِ چشمان ِ گریانم ٫ مباش

                       قلب ِ من خو کرده با زندان ِ غم            در غم ِ تاریک زندانم ٫ مباش

                       بی گمان درد ِ دلم ٫ فهمیده ای             کاین چنین در زیر و بم ٫ لرزیده ای

                       از تو می خواهم به سازی برزنی         آن چه را کز دشت ِ چشمم ٫ دیده ای

آن چه را کز دشت ِ چشمم ٫ دیده ای

+   2010/2/3 7 AM  گیسو | 

جادوی عشق...

بُرو ای عشق میازارم بیش

بُرو ای عشق میازارم بیش

از تو بیزارم و از کرده ی خویش

من کجا ٫ این همه رُسوائی ها

دل ِ دیوانه و شیدائی ها

من کجا ٫ این همه اندوه کجا ؟

غم ِ سنگین ِ چنان کوه ٫ کجا ؟

من پرستوی بهارانم بود

عالمی روح و دل و جانم بود

تا تو ای عشق به دل جا کردی

سینه را خانه ی غم ها کردی

سوختی بال و پر و جانم را

آرزوهای فراوانم را...

دل ِ من خانه ی رُسوائی ٫ نیست

غم ِ من نیز تماشائی ٫ نیست

کودک ِ مکتب ِ تو جانم سوخت

آتشی بود که ایمانم ٫ سوخت

عشق ِ من گرم ٫ دل و جانش کرد

شعر ِ من رخنه به ایمانش کرد

چشمم آموخت به او مستی را

پا نهادن به سر ِ هستی را

بافت با تار ِ امیدم ٫ پودش

بُرد از یاد ٫ نبود و بودش

بوته ی خشک ِ بیابانی بود

غافل از عالم ِ انسانی بود

اشک ِ شب گشتم و آبش دادم

سُنبلش کردم و تابش دادم

آن چه در جان و دلم بود صفا

ریختم در دل و جانش به وفا

رشته ی مهر به پایش بستم

تا بگیرد ز محبت ٫ دستم

تا بُتی ساختم از روی نیاز

شد مرا مایه ی امید ِ دراز

رنگ ِ اندوه به چشمانش بود

در مُحبت گِرُو اش ٫ جانش بود

روز ِ او بی رُخ من ٫ روز نبود

به شبش شمع ِ شب افروز نبود

قصه می گفت ز بیماری ِ دل

ز غم ِ هجر و گرفتاری ِ دل

زآن که شب تا به سحر ٫ بیدار است

ز پریشانی ِ دل ٫ بیمار است

باورم شد که گرفتار ِ دل است

بس که می گفت که بیمار ِ دل است

عشق ِ روًیائی ِ او ٫ خامم کرد

شور و دیوانگی اش ٫ رامم کرد

پای تا سر همه امید شدم

شعله ور گشتم و خورشید شدم

نرگس ِ فتنه گرش دامم شد

عشق ِ او منبع ِ الهامم شد

پُر از او بودم و جادو بودم

یا نمی دانم ٫ خود ِ او بودم

نقش ِ او بود همه اشعارم

خنده هایم ٫ نگهم ٫ گفتارم

خوب چون دید ٫ گرفتار ِ دلم

آفتی شد ٫ پی ِ آزار ِ دلم

قصه ی عشق ٫ فراموشش شد

کر ز گفتار ِ دلم ٫ گوشش شد

عهد و پیمان همه از یاد ببُرد

دفتر ِ عشق مرا ٫ باد ببُرد

رنگ ِ اندوه ز چشمانش ٫ رفت

لطف و پاکی ز دل و جانش ٫ رفت

شد سرا پا همه تزویر و ریا

مُرد در سینه ی او ٫ مهر و وفا

دگر او مایه ی امیدم ٫ نیست

آرزوی دل ِ نومیدم ٫ نیست

آه ه ه ٫ ای عشق ز تو بیزارم

تا ابد از غم ِ دل ٫ بیمارم

بُرو ای عشق ٫ میازارم بیش

از تو بیزارم و از... کرده ی خویش

 وداع

آخرین شب ٫ گرم ِ رفتن دیدم ّاش

لحظه های واپسین ... دیدار بود

او به رفتن بود و من در اضطراب

دیده ام گریان ٫ دلم بیمار بود

گفتم ّاش: از گریه لبریزم ... مرو

گفت: جانا ٫ ناگزیرم ... ناگزیر

گفتم او را: لحظه ای دیگر بمان

گفت: می خواهم ٫ ولی دیر است ... دیر

در نگاهش خیره ماندم ٫ بی امید

سر نهادم غم زده ٫ بر دوش ِ او

بوسه های گریه آلودم ٫ نشست

بر رُخ و بر لاله های گوش ِ او

ناگهان ٫ آهی کشید و گفت: وای

زندگی زیباست ٫ گاهی ... گاه ٫ زشت

گریه را بس کن ٫ مرا آتش مزن

ناگزیرم از قبول ِ سرنوشت

شعله زد در من ٫ چو دیدم موج ِ اشک

برق زد ٫ در مستی ِ چشمان ِ او

اشک ٫ بی طاقت در آن هنگامه ریخت

قطره قطره ٫ از سر ِ مژگان ِ او

از سخن ماندیم و با رمز ِ نگاه

گفت: می دانم ٫ جدایی زود بود

با نگاه ِ آخرین ّاش ٫ بین ِ ما

های های ِ گریه ی ...

... بدرود بود

 

 

 

 ماه

امشب ز نور ماه پر از درد می شوم

غمگین و دل شکسته و رُخ زرد می شوم

امشب ز بُغض و ناله ی این ماه ِ نیمه جان

با اشک ِ نا چکیده ٫ هم آورد می شوم

ای آسمان ٫ بر آتش ِ جانم ببار باز

گویا فقط ز اشک ِ تو من سرد می شوم

با این چنین سرودنم امشب ز حال ِ ماه

از جمع ِ صاحبان ِ خرد ٫ طرد می شوم

امشب ز ابرهای پُر از اشک ِ آسمان

آواز خوان ٫ چو عاشق ِ شب گرد می شوم

 

 

 

آسمان از دل ِ من٫ تیره تر است

و نگاهم بر تو٫ دیرگاهی ست که شرجی مانده

من پُر از افسوسم

عادتم گشته هراز گاهی٫ محکوم شوم

به گناهی نچشیده٫ سرد و مغموم شوم

تو نمی دانی که دراین٫ تیره گی ِ جان فرسا

من به یک روزنه٫ محتاج...

نه چراغی٫ نه کسی

نه فروغی٫ نفسی

منم و خاطره هایی که فقط

گاه گاهی به تپش می اُفتند...

   

 

وداع

خداحافظ ٫ تمام ِ کوچه باغ ِ ... کودکی هایم

  خداحافظ ٫ شب ِ بی دغدغه در ... بّچه گی هایم  

  خداحافظ ٫ گل ِ رنگین کمان ِ ... آرزوهایم  

  خداحافظ ٫ کتاب ِ قصه ی ... دیو و پّری هایم  

 خداحافظ ٫ شب ِ آرام با ... لالایی ِ مادر

 خداحافظ ٫ عروسک های ... بی پیراهن و بی سر  

خداحافظ ٫ تمام ِ لحظه های ... شاد و بی پروا

غم ِ نان را نخوردن ... بی خیال از ٫ سختی ِ فردا

      چه بد شد ٫ آسمان با این همه وُسعت      

      دگر ارزانی ِ من ٫ نیست         

        زمین ٫ با این همه زیبایی و سبزی          

          دگر هم بازی ِ من ٫ نیست            

   چه بد شد ٫ ماه دیگر ... شب چراغ ِ نقره ی من ٫ نیست    

 گل ِ خورشید را کندن ... دگر هرگز مُیسر ٫ نیست   

چه بد شد ٫ عکس من در آیینه  

                دیگر خود ِ من ٫ نیست                 

نگاهم ٫ چشم هایم ٫ دست هایم 

                 پاک و روشن ٫ نیست                  

       نمی دانم ٫ سخاوت را کجا گم کرده ام         

                      در کودکی هایم ...

                                 نمی دانم !

  نمی دانم ٫ کجا باید بگردم تا بیابم     

                             سادگی هایم !

  اگر ٫ دنیای بعد از کودکی ... بی رحمی و جنگ است  

اگر ٫ پاداش ِ بالغ گشتنم ... دنیای نیرنگ است

           همان بهتر ٫ که در رنگین کمان ِ کودکی         

                      جاری بمانم ٫ من                    

         همان بهتر ٫ که در رویای سبز ِ سادگی        

                         باقی بمانم ٫ من                     

 خداحافظ  نمی گویم ...             

            به دنیای قشنگ ِ 

                               کودکی هایم !

تو را بدرود می گویم ٫ بزرگی  

          باز می گردم ...

                                   به رویایم !

 

+   2010/1/2 11 PM  گیسو | 

                                           چه بی تابانه ٫ می خواهم ات

ای دوری ات آزمون ِ تلخ ِ

زنده به گوری

چه بی تابانه ٫ تو را طلب می کنم

بر پشت ِ سمندی گویی ٫ نوزین

که قرارش نیست

و فاصله

تجربه ای ... بیهوده است

بوی پیرهن ات ٫ این جا

و اکنون

کوه ها ٫ در فاصله سردند

دست ٫ در کوچه و بستر

حضور ِ مانوس ِدست ِ تو را...

... می جوید

و به راه اندیشیدن ٫ یاس را

رّج می زند

بی نجوای ٫ انگشتانت

فقط

و جهان ٫ از هر سلامی ...

... خالی ست!

 

    

   برهنه به بستر ِ بی کسی ٫ مُردم

تو از یادم نمی روی

خاموش ٫ به رسا ترین شیون ِ آدمی

تو از یادم نمی روی

گریبانی ٫ برای دریدن ِ این بغض ِ بی قرار

تو از یادم نمی روی

سفری ساده ٫ از تمام ِ دوستت دارم ِ تنهایی

تو از یادم نمی روی

سوزن ریز ِ بی امان ِ باران ٫ بر پیچک و ارغوان

تو از یادم نمی روی

تو

تو ٫ با من چه کرده ای!

که از یادم نمی روی ...؟!

     

     

                                    

                                              از سخن چینان شنیدم ٫ آشنایت نیستم

خاطراتت را بیاور تا ٫ بگویم کیستم !

سیلی ِهم صحبتی از موج خوردن ٫ سخت نیست

صخره ام !

هر چند بی مهری کنی ٫ می ایستم

تا نگویی ٫ اشک های شمع از کم طاقتی ست

در خودم آتش به پا کردم ولی ٫ نگریستم

چون شکست آیینه ٫ حیرت صد برابر می شود

بی سبب در خود شکستم تا ٫ ببینم کیستم

زندگی در برزخ ِ وصل و جدایی ٫ ساده نیست

کاش قدری پیش از این یا بعد از این ٫ می زیستم

  

 

 

 

 

باد ما را خوهد برد

در شب ِ کوچک ِ من ٫ افسوس

باد با برگ ِ درختان ٫ میعادی دارد

در شب ِ کوچک ِ من دلهُره ی ٫ ویرانی ست

گوش کن

وزش ِ ظلمت را می شنوی ؟

من غریبانه به این خوشبختی ٫ می نگرم

من به نومیدی ِ خود ٫ مُعتادم

گوش کن

وزش ِ ظلمت را می شنوی ؟

در شب اکنون چیزی می گذرد

ماه ٫ سرخ است و مُشوش

و بر این بام که هر لحظه در او بیم ِ فرو ریختن است

ابرها ٫ هم چون انبوه ِ عزاداران

لحظه ی باریدن را ٫ گویی منتظرند

لحظه ای

و پس از آن ... هیچ

پُشت ِ این پنجره ٫ شب دارد می لرزد

و زمین دارد ٫ باز می ماند از چرخش

پُشت ِ این پنجره ٫ یک نا معلوم

نگران ِ من و توست

ای سرا پایت سبز

دست هایت را ٫ چون خاطره ای سوزان ٫ در دستان ِ عاشق ِ من ٫ بُگذار

و لبان ات را ٫ چون حسی گرم از هستی

به نوازش ِ لب های عاشق ِ من ٫ بسپار

باد ما را خواهد بُرد

باد ما را ... خواهد بُرد

 

 

پرنیان سرد

بنشین مرو

چه غم که شب از نیمه رفته است

بگذار تا سپیده بخندد به روی ما

بنشین ٫ ببین که دختر ِ خورشید ِ " صبح گاه "

حسرت خورَد ز روشنی ِ آرزوی ما

                    بنشین ٫ مرو ٫ هنوز به کام ات ندیده ایم

                                            بنشین ٫ مرو ٫ هنوز کلامی نگفته ایم

                    بنشین ٫ مرو ٫ چه غم که شب از نیمه رفته است

                                               بنشین ٫ که با خیال ِ تو شب ها نخفته ایم

بنشین ٫ مرو ٫ که در دل ِ شب ٫ در پناه ِ ماه

خوش تر ز حرف ِ عشق و سکوت و نگاه ٫ نیست

بنشین و جاودانه به آزار ِ من ٫ مکوش

یک دم کنار ِ دوست نشستن ٫ گناه نیست

                    بنشین ٫ مرو ٫ حکایت ِ " وقت ِ دگر " مگوی

                                      شاید نماند فرصت ِ دیدار ِ دیگری

                    آخر ٫ تو نیز با من ات ٫ از عشق گفت ِ گوست

                                                      غیر از ملال و رنج از این در ٫ چه می بری ؟

بنشین ٫ مرو ٫ صفای تمنای ِ من ببین

امشب ٫ چراغ ِ عشق در این خانه روشن است

جان ِ مرا به ظلمت ِ هجران ِ خود مسوز

بنشین ٫ مرو ٫ مرو که نه هنگام ِ رفتن است

                    اینک ٫ تو رفته ای و من از راه های دور

                                                می بینم ات ٫ به بستر ِ خود برده ای پناه

                    می بینم ات ٫ نخفته ٫ بر آن پرنیان ِ سرد

                                             می بینم ات ٫ نهفته نگاه از نگاه ِ ماه

در مانده ای به ظلمت ِ اندیشه های تلخ

خواب از تو در گریز و تو از خواب در گریز

یاد ِ من ات ٫ نشسته برابر ٫ پریده رنگ

با خویش تن ٫ به خلوت ِ دل ٫ می کنی ستیز

  

               وای باران

                              باران

                          شیشه ی پنجره را باران شست

               از دل ِ من اما

                               چه کسی نقش ِ تو را

                                                  خواهد شست ؟ 

 

 

دوستم داشته باش ٫ دوستم داشته باش

بادها دلتنگ اند ٫ دست ها بیهوده ٫ چشم ها بی رنگ اند

دوستم داشته باش

شاخه ها می لرزند ٫ برگ ها می سوزند ٫ یاد ها می گندند

باز شو تا پرواز ٫ سبز باش از آواز ٫ آشتی کن با رنگ ٫ عشق بازی با ساز

دوستم داشته باش

سیب ها خشکیده ٫ یاس ها پوسیده ٫ شیر هم ترسیده

دوستم داشته باش

عطرها در راهند ٫ دوستت دارم ها ... آه چه کوتا هند

دوستت خواهم داشت ٫ بیشتر از باران ٫ گرم تر از لبخند ٫ داغ چون تابستان

دوستت خواهم داشت

شاد تر خواهم شد ٫ ناب تر ٫ روشن تر ٫ بارور خواهم شد

دوستم داشته باش

برگ را باور کن ٫ آفتابی تر شو ٫ باغ را از بر کن

دوستم داشته باش

عطرها در راهند ٫ دوستت دارم ها ... آه چه کوتاهند

خواب دیدم در خواب ٫ آب آبی تر بود ٫ نور پُر سوز نبود ٫ زخم شرم آور بود

خواب دیدم در تو ٫ رود از تب می سوخت ٫ نور گیسو می بافت ٫ باغچه گل می دوخت

دوستم داشته باش

عطرها در راهند ٫ دوستت دارم ها ... آه چه کوتاهند

 

 من ٫ تو

تو می روی

برای رفتن ِ تو ٫ راه می شوم

تو پلک می زنی

و من

برای چشم های غم گرفته ات ٫ نگاه می شوم

تو خسته می شوی

و من

برای خستگی ِ تو

چه عاشقانه ٫ تکیه گاه می شوم

دلت گرفته است ؟

پا به پای گریه های تو

بغض و اشک و آه ٫ می شوم

سکوت می کنی و من

به احترام ِ خلوتت

به شب ٫ پناه می برم

سیاه در سیاه ٫ می شوم

همیشه آخر ِ تمام ِ شکوه ها

به چشم های عاشقت ٫ که می رسم

سکوت می کنم

و باز

برای آسمان ِ غم گرفته ی تو ٫ ماه می شوم

+   2009/8/25 0 AM  گیسو | 

 آتش

کاروان رفته بود و دیده ی من

هم چنان ٫ خیره مانده بود ... به راه

خنده می زد به درد و رنجم ٫ اشک

شعله می زد به تار و پودم ٫ آه

                        رفته بودی و رفته بود ٫ از دست ...... عشق و امید و زندگانی ِ من

                        رفته بودی و مانده بود ٫ به جای ...... شمع ِ افسرده ی ٫ جوانی ِ من

شعله ی سینه سوز ِ ٫ تنهایی

باز چنگال ِ جان خراش ٫ گشود

دل ِ من ٫ در لهیب ِ این آتش

تا رمق داشت ٫ دست و پا زده بود

                        چه وداعی ٫ چه درد ِ جان کاهی ...... چه سفر کردن ِ ٫ غم انگیزی

                                نه فشار ِ لبی ٫ نه آغوشی ...... نه کلام ِ محبت آمیزی

گر در آن جا نمی شدم ٫ مدهوش

دامنت را ٫ رها نمی کردم

وه ٫ چه خوش بود کاندر آن حالت

تا ابد ٫ چشم وا نمی کردم

                      چون به هوش آمدم ٫ نبود کسی ...... هستی ام سوخت ٫ واندر آن تب و تاب

                          هر طرف جلوه کرد ٫ در نظرم ...... برگ ریزان ِ باغ ِ عشق و شباب

وای بر من ٫ نداد گریه مجال

که زنم بوسه ای ٫ به رخسارت

چه بگویم ٫ فشار ِ غم نگذاشت

که بگویم ٫ خدا نگهدارت

                            کاروان ٫ رفته بود و پیکر ِ من ...... در سکوتی سیاه ٫ می لرزید

                         روح ِ من تازیانه ها ٫ می خورد ...... به گناهی که ٫ عشق می ورزید

او سفر کرد و کس ٫ نمی داند

من در این خاکدان ٫ چرا ماندم

آتشی بعد ِ کاروان ... ماند

من همان آتشم که جا ماندم

عشق ...

عشق ٫ سرخ نیست ... آبی نیست

در اندوه ٫ باری حتی رنگ ِ غروب و ابر ندارد

عشق ٫ در مشام ِ شب

عطر ِ بی رنگی ست

که از کلام ِ تو می تراود ...

تا صبح و هیا هوی ِ ٫ خیابان

سکوتی ست ٫ که اختیار می کنی

به زمانی که تملق و کُرنش ٫ کلید ِ رابطه هاست

و گریز به خلوت ِ خشم آگینت

از بازار ِ یاوه سرایان

که سکه های قلب شان را ٫ یاران ِ غار نیز

نمی برند ٫ به بازار

سرخ نیست ... آبی نیست

حتی در اوج ِ ساده گی ٫ سپید نیست

عبور ِ ناگهانی ِ نور است و

 میلاد ِ هم زمان ِ رنگین کمانی

در قلب ِ دیر باور ِ من

و مخروط ِ باژگونه ی ٫ قندیلی

که پشت ِ این دریچه ی ٫ تنها

قطره قطره ٫ آب می شود

در حُرم ِ آفتاب

سرخ نیست ... آبی نیست

سبک می آید ٫ چون پروانه ای ... در باد

و سنگین و دشوار ٫ می رود

چون قومی سوگوار ٫ از پس ِ ارابه ای

در واپسین ... وداع

 

 درد گنگ

نمی دانم ٫ چه می خواهم بگویم

زبانم در دهان ٫ باز بسته ست

               در ِ تنگ ِ قفس باز است و افسوس                         که بال ِ مرغ ِ آوازم ٫ شکسته ست

نمی دانم ٫ چه می خواهم بگویم

غمی در استخوانم ٫ می گدازد

               خیال ِ ناشناسی ٫ آشنا رنگ                                  گهی می سوزدم ٫ گه می نوازد

گهی در خاطرم ٫ می جوشد این وهم

ز رنگ آمیزی ِ غم های ٫ انبوه

               که در رگ هام جای خون ٫ روان است                    سیه داروی زهرآگین ِ اندوه

فغانی گرم و خون آلود و پر درد

فرو می پیچدم ٫ در سینه ی تنگ

               چو فریاد ِ یکی ٫ دیوانه ی گنگ                             که می کوبد سر ِ شوریده ٫ بر سنگ

سرشکی تلخ و شور ٫ از چشمه ی دل

نهان در سینه می جوشد ٫ شب و روز

               چنان مار ِ گرفتاری که ریزد                                  شرنگ ِ خشمش از ٫ نیش ِ جگرسوز

پریشان سایه ای ٫ آشفته آهنگ

ز مغزم می تراود ٫ گیج و گمراه

               چو روح ِ خواب گردی ٫ مات و مدهوش                   که بی سامان به ره افتد ٫ شبان گاه

درون ِ سینه ام دردی ست ٫ خون بار

که هم چون گریه می گیرد ٫ گلویم

               غمی آشفته ٫ دردی گریه آلود                                نمی دانم ٫ چه می خواهم بگویم

 

 حال من خوب است اما ...

سلام ٬ حال ِ من خوب است

ملالی نیست جز ٫ گم شدن ِ گاه به گاه ِ خیالی دور

که مردم به آن ٫ شادمانی ِ بی سبب می گویند ...

با این همه ٫ اگر عمری باقی بود

طوری از کنار ِ زندگی ٫ می گذرم

که نه دل ِ کسی در سینه ٫ بلرزد

  و نه این دل ِ نا ماندگار ِ بی درمانم ...

تا یادم نرفته است ٫ بنویسم :

دیشب در حوالی ِ خواب هایم ٫ سال ِ پُر بارانی بود

خواب ِ باران و پاییزی نیامده را دیدم

دعا کردم که بیایی

با من کنار ِ پنجره بمانی ٫ باران ببارد

اما دریغ که رفتن ٫ راز ِ غریب ِ این زندگی ست

رفتی پیش از آن که باران ببارد ...

می دانم ٫ دل ِ من همیشه پر از هوای تازه ی باز نیامدن است !

انگار که تعبیر ِ همه ی رفتن ها ٫ هرگز باز نیامدن است

بی پرده می گویمت :

می خواهم تنها بمانم

در را پُشت ِ سرت ٫ ببند

بی قرارم ٫ می خواهم بروم ٫ می خواهم بمانم ؟!

هذیان می گویم ! نمی دانم ...

نه عزیزم ٫ نامه ام باید کوتاه باشد

ساده باشد ٫ بی کنایه و ابهام

پس از نو می نویسم :

سلام ٬ حال ِ من خوب است

اما تو باور نکن ...

 

 

 بگذار بمیرم

                         مگذار که فرزانه ی فرزانه ٫ بمیرم

                         بگذار که دیوانه ی دیوانه ٫ بمیرم

                                           میخانه اگر جای من ِ بی سر و پا ٫ نیست

                                    بگذار که پشت ِ در ِ میخانه ٫ بمیرم

                        محروم ٫ چو از آن لب ِ شیرین ِ ٫ چو قندم

                        بگذار که لب بر لب ِ پیمانه ٫ بمیرم

                                            از عشق ِ پر آشوب ِ تو چون ٫ خانه خرابم

                                   بگذار که آواره و بی خانه ٫ بمیرم

                        ویران ٫ چو از آن دیده ی ویرانگر ِ ٫ مستم 

                        بگذار که عاشق دل و ویرانه ٫ بمیرم

                                         با عشق ِ تو چون عهد نمودم ٫ به اراده

                                      بگذار که با عشق ِ تو مردانه ٫ بمیرم

                       چون جز تو مرا ٫ یاری و دلدار ِ دگر ٫ نیست

                       بگذار که من از همه بیگانه ٫ بمیرم

                                               از عشق ِ تو چون رانده شدم ٫ از همه مردم

                                بگذار که تنها و غریبانه ٫ بمیرم

                       این قصه ی ما ٫ کام ندید ٫ از سر ِ٫ تقدیر

                       بگذار به نا کامی ِ افسانه ٫ بمیرم

                                          یارا ٫ به بَرم گیر در آن لحظه ی ٫ مردن

                                     بگذار در آغوش ِ تو مستانه ٫ بمیرم

                       ای دهر ٫ وصالش ندهی لیک ٫ تو بگذار

                       در نزد ِ همین دلبر جانانه ٫ بمیرم

                                                   عمری چو به دل ٫ حسرت ِ وصل است و وصالش

                                      بگذار که حسرت دل و ویرانه ٫ بمیرم

                 

 

 غمی غمناک

شب ِ سردی ست و من ٫ افسرده

راه ِ دوری ست و پائی ٫ خسته

تیره گی هست و چراغی ٫ مرده

می کنم تنها ٫ از جاده عبور

دور ماندند ز من ٫ آدم ها

سایه ای از سر ِ دیوار ٫ گذشت

غمی افزود ٫ مرا بر غم ها

فکر ِ تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد ٫ تا به دل ِ من

قصه ها ساز کند ٫ پنهانی

نیست رنگی که بگوید ٫ با من

اندکی صبر ٫ سحر نزدیک است

هر دم این بانگ برآرم ٫ از دل

وای این شب ٫ چه قدر تاریک است

خنده ای کو ٫ که به دل انگیزم ؟

قطره ای کو ٫ که به دریا ریزم ؟

صخره ای کو ٫ که بدان آویزم ؟

مثل ِ این است که شب ٫ نم ناک است

دیگران را هم غم هست ٫ به دل

غم ِ من لیک ٫ غمی غم ناک است

 

 

 می خواستم به عشق تو...

می خواستم به عشق ِ تو ای ٫ بی وفای من

تا آخرین دقایق ِ عمرم ٫ وفا کنم

می خواستم چو شمع ٫ به هر جای می روی

روشن کنم سرای تو ٫ جانم فدا کنم

می خواستم به سوی تو ای ٫ شهر ِ آرزو

هم چون شهاب ٫ پر کشم و آشیان کنم

می خواستم کنار ِ تو ٫ هر شام تا سحر

اسرار ِ قلب ِ سوخته ام را ٫ بیان کنم

اما ... نخواستی

اما نخواستی و از من ٫ گریختی

از من گریختی که فراموششان کنم

یاد ِ گذشته را

شب های انتظار و پریشانی را

وآن داغ ِ بوسه را

که به لب های من هنوز

یخ بسته مانده است

آری ٫ تو می توانی ٫ اما وجود ِ من

کی می تواند این غم ِ دیرین ٫ فنا کند ؟

در این دیار ِ دور ٫ می خواهم از خدا

عشق تو را ٫ به سینه ی من ... جاودان کند

 

 غریق عشق

به چشمان ِ پری رویان ِ این شهر

به صد امید می بستم ٫ نگاهی

مگر یک تن از این ٫ نا آشنایان

مرا بخشد به شهر ِ عشق ٫ راهی

                   به هر چشمی به امیدی که این ٫ اوست ...... نگاه ِ بی قرارم ٫ خیره می ماند

                        یکی هم ٫ زین همه ناز آفرینان ...... امیدم را ٫ به چشمانم نمی خواند

غریبی بودم و گم کرده راهی

مرا با خود ٫ به هر سوئی ٫ کشاندند

شنیدم بارها ٫ از رهگذاران

که زیر ِ لب مرا ٫ دیوانه خواندند

                        ولی من ٫ چشم ِ امیدم ٫ نمی خفت ...... که مرغی ٫ آشیان گم کرده بودم

                        ز هر بام و دری ٫ سر می کشیدم ...... به هر بوم و بری ٫ پر می گشودم

امید ِ خسته ام ٫ از پای ٫ ننشست

نگاه ِ تشنه ام ٫ در جستجو بود

در آن هنگامه ی دیدار و پرهیز

رسیدم عاقبت آن جا که ٫ او بود

                        دو تنها و دو سرگردان ٫ دو بی کس ...... ز خود بیگانه ٫ از هستی رمیده

                        از این بی درد مردم ٫ رو نهفته ...... شرنگ ِ نا امیدی ها ٫ چشیده

دل از بی هم زبانی ها ٫ فسرده

تن از نا مهربانی ها ٫ فسرده

ز حسرت ٫ پای در دامن کشیده

به خلوت ٫ سر به زیر ِ بال برده

                       دو تنها و دو سرگردان ٫ دو بی کس ...... به خلوت گاه ِ جان ٫ با هم نشستند

                             زبان ِ بی زبانی را ٫ گشودند ...... سکوت ِ جاودانی را ٫ شکستند

مپرسید ٫ ای سبکباران ٫ مپرسید

که این دیوانه ی از خود به در ٫ کیست ؟

چه گویم ؟ از که گویم ؟ با که گویم ؟

که این دیوانه را از خود خبر ٫ نیست

                       به آن لب تشنه می مانم که ٫ ناگاه ...... به دریائی در افتد ٫ بی کرانه

                        لبی ٫ از قطره آبی ٫ تر نکرده ...... خورّد از موج ِ وحشی ٫ تازیانه

مپرسید ٫ ای سبکباران ٫ مپرسید

مرا با عشق ِ او ٫ تنها گذارید

غریق ِ لطف ِ آن ٫ دریا نگاهم

مرا تنها ٫ به این دریا ... سپارید

"خاطرات"

 

  

 بر سر آتش غم

      آه کز تاب ِ دل ِ سوخته جان می سوزد

         ز آتش ِ دل چه بگویم٫ که زبان می سوزد

      یارب این رخنه ی دوزخ به رخ ِ ما که گشود؟

             که زمین در تب و تاب است و زمان می سوزد

      دود برخاست از این تیر که در سینه نشست

            مکن ای دوست٫ که آن دست و کمان می سوزد

      مگر این دشت ِ شقایق٫ دل ِ خونین ِ من است ؟

          که چنین در غم ِ آن٫ سرو روان می سوزد

      آتشی در دلم انداخت و عالم بو بُرد

         خام پنداشت که این عود٫ نهان می سوزد

      لذت ِ عشق و وفا بین که سپند ِ دل ِ من

       بر سر ِ آتش ِ غم٫ رقص کنان می سوزد

      گریه ی ابر ِ بهارش٫ چه مدد خواهد کرد؟

           دل ِ سرگشته که چون٫ برگ ِ خزان می سوزد

      سایه خاموش٫ کز این جان ِپر آتش که مراست

        آه را گر بدهم٫ راه ِ جهان می سوزد

+   2009/7/3 4 PM  گیسو | 

                                       هنر ِ گام ِ زمان

امروز ٬  نه آغاز و نه انجام ِ جهان است

ای بس غم و شادی ٬  که پس ِ پرده نهان است

گر مرد ِ رهی ٬ غم مخور از دوری و دیری

دانی که رسیدن ٬ هنر ِ گام ِ زمان است

تو رهرو ِ دیرینه ی سر منزل ِ عشفی

بنگر که زخونِ ِ تو به هر گام ٬ نشان است

آبی که بر آسود ٬ زمین اش بخورد زود

دریا شود آن رود ٬ که پیوسته روان است

باشد که یکی هم به نشانی ٬ بنشیند

بس تیر که در چله ی این ٬ کهنه کمان است

از روی تو دل کندنم آموخت ٬ زمانه

این دیده از آن روست ٬ که خونابه فشان است

دردا و دریغا که در این بازی ِ خونین

بازیچه ی ایام ٬ دل ِ آدمیان است

دل بر گذر ِ قافله ی ٬ لاله و گل داشت

این دشت که پامال ِ سواران ِ خزان است

روزی که بجنبد نفس ِ باد ِ بهاری

بینی که گل و سبزه ٬ کران تا به کران است

ای کوه ٬ تو فریاد ِ من امروز شنیدی

دردی ست در این سینه ٬ که همزاد ِ جهان است

از داد و وداد ٬  این همه گفتند و نکردند

یا رب ٬ چه قدر فاصله ی دست و زبان است ؟

خون می چکد از دیده ٬ در این کنج ِ صبوری

این صبر که من می کنم ٬ افشُردن ِ جان است

از راه مرو سایه ٬ که آن گوهر ِ مقصود

گنجی ست که اندر قدم ِ ٬ راهروان است

 

 

 بدرود

دگر مرا صدا مکن

مرا ز جام ِ باده ام ٫ جدا مکن

که جام ِ من به من جواب می دهد

به من کلید ِ شهر ِ خواب می دهد

درون ِ خواب های من

توئی و دست های مهربان

توئی و عهد های ا ُستوار

و هر چه هست ٫ عاشقانه پایدار

برو مرا صدا مکن

ز کوچه خواب های ٫ سایه پرورم

دگر مرا ٫ جدا مکن

صدا مکن

چو سایه بُگذر از سرم

مرا ز سایه های دوستی ٫ سوا مکن

چه حاصلی ز شمع های بی فروغ ؟

ز خنده ها ... ز بوسه ها

چه حاصلی ز گفته های سر به سر ٫ دروغ ؟

تو از روند گان ِ راه ِ عشق ٫ نیستی

تو نیستی ٫ ز دل شکسته گان

بگیر راه ِ خویش و تن رها کن از بلا

چو من ٫ دل رمیده ی بلا مکن

تن ِ سلامتت به درد ٫ مبتلا مکن

مرا ز قصه های کودکانه در شبان ِ هول

جدا مکن

ازین غم ِ ٫  قدیم

ازین غم ِ ٫  ندیم

صدا مکن

دگر ترانه سَر ٫ در این شبان ِ دیرپا مکن

بخواب نازنین ِ من ٫ به خواب ِ ناز

که من تمام ِ شب ٫ نخفته ام

تمام ِ شب ٫ به جام و جان

جز این سخن ٫ نگفته ام :

وفا کن ای دل ِ جفا کشیده باز

ولی وفا به یار ِ بی وفا ٫ مکن

 

 

 یاد

و من پنداشتم

او مرا خواهد بُرد

به همان کوچه ی رنگین شده از تابستان

به همان خانه ی ٫ بی رنگ و ریا

و همان لحظه که بی تاب شوم

او مرا خواهد بُرد

به همان ساد گی ِ رفتن ِ باد

او مرا بُرد

ولی ... بُرد ز ِ یاد

 

 

 

 

عشق

در بلندای زمان

غصه ی ما ٫ اول شد

از تو و غیر چه پنهان

دل ما پرپر شد

خواب دیدیم که ما را ... لب ِ مستانه دهند

نسب ِ این دل ِ دیوانه ... به پروانه دهند

چه بسا خواب بدیدیم و ندیدیم ز عشق

به کسی جز نی و نیرنگ

جزائی بدهند

دار ِ دنیا ٫ تو مرا بس بودی !

کار ِ دنیا ٫ تو چه ناکس بودی !

من برایت علفی هرز و تو اما از من

نوگلی تازه و نارس بودی

با تو از عشق چه گویم ؟

که در این وادی ِ پَست

تو همانا که همان

لقمه ی هر کس بودی

 

 

 در شب سرودن 

این منم که در وجود ِ خود تو را می بینم

تو هم می بینی...

و در دالان ِ شب

گهی کنار ِ من می نشینی

آرزو گم کرده ٫ در خیال ِ تو

تکیه گاهی نیست ٫

در مدار ِ روشنائی

و از تو می پرسم

کدامین ره به رویای تو می پیوندد ؟

و از نگاه ِ تو می یابم

رنگ ِ بی تو ٫ در شب سرودن را ...

+   2009/6/10 2 AM  گیسو | 

                                          درد خویش

آتش گرفتم ای غم و افروختم

بس است

یک دم رها نمی کنی ام ...  سوختم

بس است

سنگین شدم ز درد و چو سنگی به درد ِ خویش

خون را چو لعل ...  در جگر اندوختم

بس است

 

 

 

 موج

شناور سوی ساحل های نا پیدا

دو موج ِ رهگذر بودیم

دو موج ِ هم سفر بودیم

گریز ِ ما

نیاز ِ ما

نشیب ِ ما

فراز ِ ما

شتاب ِ شاد ِ ما ... با هم

تلاش ِ پاک ِ ما ... تواًم

چه جنبش ها که ما را بود ٬

روی پرده ی دریا

شبی در گردبادی تند ٫

روی قله ی خیزاب

رها شد او ز آغوشم

جدا ماندم ز دامانش

گسست و ریخت مروارید ٬

بی پیوند ِ مان ... بر آب

از آن پس در پی ِ همزاد ِ ناپیدا

بر این دریای بی خورشید

که روزی شب ٬ چراغش بود و

می تابید ...  

به هر ره می دوم ... نالان

به هر سو می دوم ... تنها

 

 صدا

در آن جا بر فراز ِ قله ی کوه

دو پایم خسته از رنج ِ دویدن

          به خود گفتم که در این اوج ٫ دیگر                              صدایم را خدا خواهد ٫ شنیدن

به سوی ابرهای تیره پر زد

نگاه ِ روشن ِ امیدوارم

          ز دل فریاد کردم ٫ کای خداوند                                     من او را دوست دارم ٫ دوست دارم

صدایم رفت تا اعماق ِ ظلمت

به هم زد خواب ِ شوم ِ اختران را

          غبار آلوده و بی تاب ٫ کوبید                                        در ِ زرین ِ قصر ِ آسمان را

ملائِک با هزاران دست ِ کوچک

کلون ِ سخت ِ سنگین را کشیدند

          ز طوفان ِ صدای بی شکیبم                                         به خود لرزیده در ابری ٫ خزیدند

ستون ها هم چو ماران ٫ پیچ در پیچ

درختان در مه ِ سبزی ٫ شناور

          صدایم پیکرش را شستشو داد                                      ز خاک ِ ره درون ِ حوض ِ کوثر

خدا در خواب ِ رویا بار ِ خود بود

به زیر ِ پلک ها ٫ پنهان نگاهش

          صدایم رفت و با اندوه ٫ نالید                                         میان ِ پرده های ٫ خوابگاهش

ولی آن پلک های نقره آلود

دریغا ٫ تا سحرگه بسته بودند

          سبُک چون گوش ماهی های ساحل                                 به روی دیده اش ٫ بنشسته بودند

صدا صد بار ٫ نومیدانه برخاست

که عاصی گردد و بر وی بتازد

          صدا می خواست تا با پنجه ی خشم                                  حریر ِ خواب ِ او را پاره سازد

صدا ٫ فریاد می زد از سر ِ درد

به هم کی ریزد این خواب ِ طلائی ؟

          من این جا تشنه ی یک جُرعه ی مهر                               تو آن جا خفته بر تخت ِ خدائی!

مگر چندان تواند اوج گیرد ؟

صدائی دردمند و محنت آلود...

          چو صبح تازه از ره باز آمد                                             صدایم از صدا ٫ دیگر تهی بود

ولی این جا به سوی ٫ آسمان هاست

هنوز این دیده ی ٫ امیدوارم

          خدایا ... این صدا را می شناسی ؟                                   من او را دوست دارم ٫ دوست دارم

 

 گریه ی شبانه

شب آمد و دل ِ تنگم هوای خانه گرفت

دوباره گریه ی بی طاقتم ٫ بهانه گرفت

شکیب ِ درد ِ خموشانه ام ٫ دوباره شکست

دوباره خرمن ِ خاکسترم ٫ زبانه گرفت

نشاط ِ زمزمه زاری شد و به شعر نشست

صدای خنده فغان گشت و در ترانه گرفت

زهی پسند ِ کماندار ِ فتنه ٫ کز بُن ِ تیر

نگاه کرد و دو چشم ِ مرا ٫ نشانه گرفت

امید ِ عافیتم بود ٫ روزگار نخواست

قرار ِ عیش و امان داشتم ٫ زمانه گرفت

زهی بخیل ِ ستمگر که هر چه داد به من

به تیغ باز ستاند و به تازیانه گرفت

چو دود ِ بی سر و سامان شدم که برق ِ بلا

به خرمنم زد و آتش در آشیانه گرفت

چه جای گل ؟ که درخت کهن ز ریشه بسوخت

ازین سموم ِ نفس کش ٫ که در جوانه گرفت

دل ِ گرفته ی من ٫ هم چو ابر ِ بارانی

گشایشی مگر از گریه ی شبانه گرفت

 

 چه کسی کشت مرا ؟

همه با آینه گفتم ٫ آری

همه با آینه گفتم که خموشانه مرا ٫ می پائید

گفتم : ای آینه با من تو بگو

چه کسی بال ِ خیالم را چید ؟

چه کسی صندوق ِ جادوئی ٫ بی اندیشه ی من غارت کرد ؟

چه کسی خرمن ِ رویائی ِ گل های مرا ٫ داد به باد ؟

سر ِ انگشت بر آینه نهادم ٫ پُرسان

چه کسی آخر ... چه کسی کشت مرا ؟

که نه دستی به مدد از سوی یاری ٫ برخاست

نه کسی را خبری شد ٫ نه هیاهوئی در شهر افتاد 

آینه

اشک بر دیده به تاریکی ِ آغاز ِ غروب

بی صدا ... بر دلم انگشت نهاد 

 

 

 فریاد

مُشت می کوبم بر در

پنجه می سایم بر پنجره ها

من دچار ِ خفقانم ٫ خفقان

من به تنگ آمده ام از همه چیز

بگذارید ٫ هواری بزنم

ای

با شما هستم

این درها را باز کنید

من به دنبال ِ فضائی می گردم

لب ِ بامی

سر ِ کوهی ٫ دل ِ صحرائی

که در آنجا٫ نفسی تازه کنم

آه

می خواهم فریاد ِ بلندی بکشم

که صدایم به شما هم برسد

من به فریاد ٫ همانند ِ کسی

که نیازی به تنفس دارد

مشت می کوبد بر در

پنجه می ساید٫ بر پنجره ها

محتاجم

من هوارم را سر خواهم داد

چاره ی درد ِ مرا٫ باید این داد کند

از شما خفته چند

چه کسی می آید با من فریاد کند ؟

 

 

غزل گریه

از غزل گریه پُرم

واژه مدد کارم ٬ نیست

وای از این شب ٬ شب ِ وحشت

که سحر یارم ٬ نیست

این همه ظلمت ِ بی روزنه در خاطر ِ من

جز سیاهی به تن ِ خسته ی افکارم ٬ نیست

سایه ها پچ پچ ِ در گوش ِ هم آغاز کنند

سایه هم در شب ِ غم ٬ مَحرم و غم خوارم ٬ نیست

زیر ِ لب نام ِ تو را هم چو دعا ٬ میخوانم

جز تو نقشی به سرا پرده ی اشعارم ٬ نیست

هر چه در دفتر ِ دل بود ٬ بیا ن ات کردم...

هیچ رازی به دل ِ صندوق ِ اسرارم ٬ نیست

دست ِ خالی ِ من و میل ِ جمالت ٬ هیهات

چه کنم ! جز دل ِ در بند و گرفتارم ٬ نیست

این همه صبر و شکیب ٬ از که طلب می داری ؟

این متاعی ست که در غرفه ی بازارم ٬ نیست

طاقت ِ هجر ندارد ٬ دل ِ سودا زده ام

بیخود از خود شده ام ٬ شیوه ی رفتارم ٬ نیست

تا سخن ساز کنی هر چه صدا ٬ می میرد

به صدای تو قسم ٬ قدرت ِ گفتارم ٬ نیست

تو بگو ... تو بگو تا به کلامت ٬ دلم آرام شود

که سکوت ِ تو به جز ٬ حربه ی آزارم ٬ نیست

در فراغ ِ تو اجل ٬ مُشت به در می کوبد

با خبر باش ... بیا

فرصت ِ ...  دیدارم ...  نیست

 

 برگ و باد

           ساقی امشب شراب داده مرا ...... آتش ِ می به آب داده مرا

           آتش ِ می پیاله ام را سوخت ...... دم ِ گرم ِ تو ٬ ناله ام را سوخت

                              بُگذر از من که کار ِ من ٬ بگذشت ...... گل و باغ و بهار ِ من ٬ بگذشت

                    قصه ای گفتم و به خواب شدم ...... ای تو آباد ٬ من خراب شدم

           هوشیاری ز یاد برده مرا ...... برگ ِ خشُکم که باد برده مرا

           منم و غم ٬ شب است و خاموشی ...... ای خوشا عالم ِ فراموشی

                    باده پیش آر ٬ باده ی گلگون ...... بنشان دیده ی مرا ٬ در خون

                           باده پیش آر ٬ هرچه باداباد ...... این من و غم ٬ از این غم ای فریاد

           جُمله نابود ی است این هستی ...... هوشیاری ست ٬ معنی ِ مستی

           عاشق از مُلک ِ عقل بیرون است ...... باد سرگشته ای ٬ چو مجنون ست

                    عشق ِ شیرین کجا رَود از یاد ؟ ...... تیشه شد تاج ِ تارک فرهاد

                 زندگی قصه ای ست بی فرجام ...... توسنی تند تاز و بی آرام

           قصه ای تلخ ٬ قصه ای شیرین ...... قصه ای تازه ٬ قصه ای دیرین

           منشین بر فراز ِ زمین زین جا ...... که خوری سخت بر زمین این جا

                      باغ ٬ تاراج گاه ِ باد ِ خزان ...... بانگ ِ بلبل ٬ غریو ِ گم شده گان

                         هوشیاری دری به عالم ِ خواب ...... عقل ٬ سرگشته ی کویر سراب

           بنده بی کردگار ٬ بی معبود ...... ره نبرده به گوهر ِ مقصود

           طالب از قرب ِ وصل ِ او ٬ مهجور ...... با خدا ٬ بی خدای از خود دور

                     دست بردار ای غم از دل ِ من ...... خود در این آتش ِ بلا مفِکن

                      خار ِ صحرای ماتمم ٬ هشدار ...... بر سر ِ کوی من ٬ قدم مگذار

           با دلم ای شرار ِ غم ٬ مستیز ...... تو از این دشت ِ پر ز خون ٬ بگریز

           بسته بُگذار تا بماند ٬ مُشت ...... مزنم بیش از این به لب ٬ انگشت

                          این جهان ست هم چنان ٬ نی زار ...... سخنم شعله ست و آتش بار

                                    هر که زین راه ٬ هم چو مجنون رفت ...... دل پر از درد و دیده پر خون رفت

           رفت و گم گشت اندر این وادی ...... نیست در این خراب ٬ آبادی

           سوختم ٬ سوختم ٬ تباه شدم ...... بگذر از من که خاک ِ راه شدم

               قدمی بر سرم گذار اینک ...... ابر شو بر سرم ببار اینک

                     ابر شو بر سرم ببار ٬ ببار ...... باد شو ٬ خاکم از میان بردار

           برق شو بر سرم بریز آتش ...... بنشین در دلم ٬ زبانه بکش

           بنشین جاودانه در دل ِ من ...... خمُ ِ دیری بساز از گِل ِ من

                                        شب ِ سردی ست سرد ٬ مهتاب ست ...... کوچه تنهاست ٬ شهر در خواب ست

                         باد می آید ٬ آری آری باد ...... برگی از شاخه ای ٬ به خاک افتاد

           هوشیاری ز یاد بُرده مرا ...... برگ ِ خشکم که باد ٬ برده مرا !  

 

+   2009/4/16 2 AM  گیسو | 

                                                بر سنگ چشم او

بر سر ِ گوری که روزی بود ٬ آتش گاه ِ عشقِ ِمن

وز لهیب ِ آرزوئی ٬ روشن و خوش تاب

شعله می افراشت

وینک از خاکستری پوشیده

کز وی جز خموشی چشم ٬ نتوان داشت

می چکد اشک ِ نگاهم ٬ تلخ

می چکد اشکِ  نگاهم نیز در آن جام ِ زهر آگین

کز شَرنگ ِ بوسه لبریز است

وز فسُونی تازه می خواند مرا هر دم که

باز آ... این چه پرهیز است !

وز نهیب ِ گور ِ سرد ِ چشم ِ او

کاندر آن هر گونه امیدی ٬ فرو مُرده ست

پای واپس می نهم ... بی نیاز ِ بوسه ای پُر شور

کز فریبی تازه می رقصد در آن لبخند

بی نیاز از خنده ای ٬ دل بند

کز فسُونی تازه می جوشد در آن آواز

می چکد اشک ِ نگاهم باز

بر سر ِ گوری که روزی بود ٬ آتش گاه ِ عشقِِ ِمن

وینک از خاکستر ِ اندوه پوشیده ست

در میان ِ این خموش آباد ِ بی حاصل

در سکوت ِ چیره ی این شام ِ بی فرجام

می چکد اشک ِ نگاهم ٬ بر مزار ِ دل

می سُراید قصه ی درد ِ مرا ٬ با سنگ ِ چشم ِ او

با غمی کاندر دلم زد چنگ

وز پلاس ِ هستی ام بگسیخت ٬ تار و پود

میرود می گویمش ٬ بدرود

وز نگاه ِ خسته و پژمرده ٬ چون مهتاب ِ پائیز ِ ملال انگیز

می گذارم بر مزار ِ آرزوها یم ٬ گلی ویران

یادگار ِ آن امید ِ گم شده ٬ آن عشق ِ یاد آویز

 

عید

عید آمد و ما خانه ی خود را نتِکاندیم

گردی نستُردیم و غباری نفِشاندیم

دیدیم که در کسوتِ بخت آمده نوروز

از بی دلی او را ز در ِ خانه ٫ براندیم

هر جا گذری ٫ غلغله ی شادی و شور است

ما آتش ِ اندوه بر آبی ننشاندیم

آفاق پر از پیک و پیام است

ولی ما ...

پیکی ندَواندیم و پیامی نرساندیم

احباب ِ کُهن را نه یکی نامه بدادیم

واصحاب جوان را نه یکی بوسه ستاندیم

من دانم و غمگین دلت ٫ ای خسته کبوتر

سالی سپری گشت و تو را ما نپراندیم

صد قافله رفتند و به مقصود ٫ رسیدند

ما این خرَک ِ لنگ ز جویی ٫ نجَهاندیم

ماننده ی افسون زد ِگان ٫ ره به حقیقت

بستیم و جز افسانه ی بیهوده ٫ نخواندیم

از نُه خَم ِ گردون بگذشتند ٫ حریفان

مسکین من و دل

در خم ِ این زاویه ٫ ماندیم !

 

 شمع و سایه

                          

                              دوش در عزلت ِ جان فرسایی

                              داشتم ٫ همدم ِ روشن زایی

                              شمع آن همدم ِ دیرینه ی من

                              سوختن ها را ٫ آئینه ی من

                                     

                                        همه شب مونس و دم سازم بود  

                                     همدم و هم دل و هم رازم بود

                                               گرم می سوخت و می ساخت چو من

                                          هستی ِ خویش همی باخت چو من

                              گر چه آتش همه شب بر تن داشت

                              نه فغان داشت و نه شیون داشت

                              گر چه می داد سر ِ خویش به باد

                              خنده می کرد و به پا می ایستاد

                                          تا سحر سوختنی چون من داشت

                                       شب ِ تاریک ِ مرا روشن داشت

                                     همه شب سوخت و آواز نکرد

                                 به شکایت دهنی باز نکرد

                              شمع از سوختن اش ٫ پروا نیست

                              که در این سوختن او ٫ تنها نیست

                              مرگ اگر آخر ِ این ره چه ی ٫ اوست

                              نیز پروانه ی او ٫ همره ِ اوست

                                        به از این چیست که دو یار به هم

                                   ره سپارند سوی ٫  مُلک ِ عدم

                                نه یکی مانده گرفتار و نژند

                                      وآن دگر رفته ٫ رها گشته ز بند

                              من به عشق که بسوزم ٫ شب و روز ؟

                              به امید ِ که بسازم ٫ در سوز ؟

                              که خورّد غم چو در آیم از پای ؟

                              خود که گریّد چو تُهی سازم جای ؟

                               گر بسوزند پر و بال ِ مرا

                                     که خورّد هیچ غم ِ حال ِ مرا ؟

                                    شب ِ تنها ئی و روز ِ غم ِ من

                                             کیست جز سایه ی من ٫ همدم ِ من ؟

                             سایه را دوش حکایت ها بود

                             شکوه ها بود و شکایت ها بود

                             قصه می گفت و پریشان می گفت

                             تب مگر داشت که هذیان می گفت ؟

                                         کس شنیدی سخن از سایه شنفت ؟

                                       من شب ِ دوش شنیدم ٫ می گفت :

                                    ای تن ِ خسته ی رنجور و نزار

                                  ای به جان آمده از یار و دیار

                             چند کاهد ز غم و رنج تن ات ؟

                             که تنم کاست از این کاستن ات

                             شاعر ِ سوخته دل ٫ درد ِ تو چیست ؟

                             ای گل ِ تازه ٫ رُخ ِ زرد ِ تو چیست ؟

                                     نوز نشکفته ٫ چرا پژمردی ؟    

                                 شاد نا گشته ز غم ٫ افسردی

                                   شد خزان تازه بهار ِ تو چرا ؟

                                زود آمد شب ِ تار ِ تو چرا ؟

                              عشق نا باخته ٫ بد نام شدی

                              دل نپرداخته ٫ نا کام شدی

                              کس ندیدیم به نا کامی ِ تو

                             عاشقی نیست به بد نامی ِ تو

                                  دگران از می ِ غفلت مست اند

                                   فارغ از هر چه بلند و پست اند

                                     می ز هر جام که شد ٫ می نوشند

                                    با بد و نیک ِ جهان ٫ می جوشند

                              نه به مانند ِ تو ٫ نازک بین اند

                             هر کجا هست گلی ٫ می چینند

                             هر شبی با صنمی ٫ دم سازند

                             هر دمی دل به کسی ٫ می بازند

                                      کام ِ خود از گل و می ٫ می گیرند

                                    نه به نا کامی ِ تو ٫ می میرند !

                                        گردش ِ چرخ کسی رآست ٫ به کام

                             که ندانست حلالی ز حرام

                             تو همه عمر غم ِ دل خورده

                             خسته و سوخته و افسرده

                              نوز  نا گشته جوان ٫ پیر شدی

                              اول عمر و ز جان سیر شدی

                                مردمی کرده به ٫ نا مردم ها

                                     نیش ها خورده از این ٫ کژدم ها

                                 دوستی کردی و دشمن گشتند

                                    همه بر چشم ِ تو ٫ سوزن گشتند

                             با همه خلق ِ جهان ٫ یار شدند

                             چون رسیدند به تو ٫ مار شدند

                             آشنای همه و تنها ئی.........

                             راستی را تو مگر ٫ عنقائی ؟

                                  شمع اشکی دو بیفشاند و بمُرد

                            روشنائی بشُد و سایه ببُرد

                                  باز من ماندم و این شام ِ سیاه

                                       آه ٫ از بخت ِ سیه کار ِ من ٫ آه ه ه

 

  

 

 شراب شعر چشم های تو

 من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

همه اندیشه ام ٫ اندیشه ی فرداست

وجودم از تمنای تو سرشار است

زمان در بستر ِ شب ٫ خواب و بیدار است

هوا آرام ٫ شب خاموش ٫ راه ِ آسمان ها باز

خیالم چون کبوترهای وحشی ٫ می کند پرواز

رَود آن جا که می بافند کولی های جادو ٫ گیسوی شب را

همان جاها که شب ها در رواق ِ کهکشان ها خود می سوزند

همان جاها که اخترها به بام ِ قصرها مشعل می افروزند

همان جاها که رَهبانان ِ معبد های ظلمت نیل می سایند

همان جاها که پُشت ِ پرده ی شب ٫ دختر ِ خورشید ِ فردا را می آرایند

همین فردای افسون ریز ِ رویا ئی

همین فردا که راه ِ خواب ِ من ٫ بسته ست

همین فردا که روی پرده ی پندار ِ من ٫ پیداست

همین فردا که ما را ٫ روز ِ دیدار است

همین فردا که ما را روز ِ آغوش و نوازش ها ست

همین فردا ٫ همین فردا

من امشب تا سحر خوابم نخواهد بُرد

زمان در بستر ِ شب خواب و بیدار است

سیاهی تار می بندد

چراغ ِ ماه لرزان از نسیم ِ سرد ِ پائیز است

دل ِ بی تاب و بی آرام ِ من از شوق ٫ لبریز است

به هر سو چشم ِ من رو می کند ٫ فرداست

سحر از ماورای ظلمت ِ شب می زند ٫ لبخند

قناری ها سرود ِ صبح می خوانند

من آن جا چشم در راه ِ توام ٫ نا گاه

تو را از دور می بینم که ٫ می آئی

تو را از دور می بینم که ٫ می خندی

تو را از دور می بینم که می خندی و می آئی

نگاهم باز حیران ِ تو خواهد ماند

سرا پا چشم خواهم شد

تو را در بازوان ِ خویش خواهم دید

سرشک ِ اشتیاقم شبنم ِ گل برگ ِ رُخسار ِ تو خواهد شد

تنم را از شراب ِ شعر ِ چشمان ِ تو ٫ خواهم سوخت

برایت شعر خواهم خواند

برایم شعر خواهی خواند

تبسم های شیرین ِ تو را با بوسه خواهم چید

اگر بختم کند یاری ... در آغوش ِ تو

ای افسوس

سیاهی تار می بندد

چراغ ِ ماه لرزان از نسیم ِ سرد ِ پائیز است

هوا آرام ٫ شب خاموش ٫ راه ِ آسمان ها باز

زمان در بستر ِ شب ٫ خواب و بیدار است

  

 

وقت اگر داری ٫ کلامی با تو درد و دل کنم

شاید از این گفت و گو ٫ آرامشی حاصل کنم

وقت اگر داری بگوید این صدای بی صدا

نازنینم ٫ با تو از درد شب ِ بی انتها

ضجه ی سر خورده و بغضی گره گیر ِ گلو

لحظه ای بنشین بگویم ٫ قصه ام را مو به مو

قصه ی تکراری ِ شب های سرد ٫ انتظار

قصه ی تلخ نگاهی مانده بر در ٫ بی قرار

قصه ی این دل که امشب باز ٫ کافر می شود

از کتاب ِ عمر بی حاصل که ٫ آخر می شود

میل ِ رفتن دارد این دل ٫ حیف پایش بسته است

دست مشتاق نوازش را بده ٫ بشکسته است

باز هم زانوی غم کرده بغل ٫ ای وای ِ دل

دل شده رسوای کوی یار و من ٫ رسوای دل

تن به دریا می زند ٫ پروای طوفان اش چه شد ؟

سر سپرده می رود ٫ ترس از رقیبان اش ٫ چه شد ؟

می کشاند خسته تن را در بیابان ِ سکوت                                                                                      

عاقبت سر می نهد امشب ٫ به دامان ِ سکوت

شیون اش را گم کند در کوچه ی ٫ دل واپسی

سایه ی شب هم ندا سر می دهد ٫ از بی کسی

وفت اگر داری بگویم با تو من از فصل ِ غم

می شناسی ؟ من همانم ! از تبار و نسل ِ غم

یاری ام ده ٫ گوش کن یک دم بیا بنشین که من

ناله ها سر می دهم از دست ِ این ٫ زخم ِ کهن

ناله از تنهائی و بی هم زبانی ٫ در قفس

بغض ویران گر پس از خوش باوری های ٫ عبث...

خون ِ دل خوردن مرامم گشت ٫ باری بگذریم

از من و دل بگذریم ای دوست ٫ آری بگذریم

کاروان ِ عمرم امشب برگ و بارش ٫ نیز نیست

ظلمت آمد ٫ کور سوئی هم جوارش ٫ نیز نیست

کاروان ره در کویر ِ کور ِ حسرت می برد

دل تنش را تا دیار ِ دور ِ حسرت می برد

هم ره ِ این قافله افتان و خیزان می روم

تشنه ام در آرزوی شعر ِ باران ... میروم

+   2009/2/14 11 PM  گیسو | 

 بی پناه

ای آن که از دیار ِ من آخر گریختی

چون شد که از تو باز نیامد ٫ نشانه ای ؟

از بعد ِ رفتن ات ٫ نشناسم جز این دو حال

رنج ِ زمانه ای و گذشت ِ زمانه ای

در کوره راه ِ زندگی ام ٫ جای پای توست

پائی که بی گمان نتوانم ٫ بدو رسید

پائی که نقش ِ هر قدمش ٫ نقش ِ آرزوست

کی می توانم این که به هر آرزو رسید ؟

افسوس !  ای که عشق من از خاطرت گریخت

چون شد که یک نظر نفکندی به سوی من ؟

می خواستم که دوست بدارم تو را هنوز

زیرا به غیر ِ عشق نبود ٫ آرزوی من

بیچاره من ٫ بلا زده من ٫ بی پناه من

کز ماجرای عشق ِ توام ٫ جز بلا نماند

از من گریختی و دلم سخت ناله کرد

کان آشنا برفت و مرا آشنا ٫ نماند

 

 

 صبر سنگ

روز اول ٫ پیش ِ خود گفتم ...... دیگرش هرگز نخواهم دید

روز دوم ٫ باز می گفتم ...... لیک ٫ با اندوه و با تردید

 روز سوم ٫ هم گذشت اما ...... بر سر ِ پیمان خود بودم

ظلمت ِ زندان مرا می کشت ...... باز زندانبان ِ خود بودم

آن من ِ دیوانه ی عاصی ...... در درونم ٫ های هو می کرد

مشت بر دیوار ها می کوفت ...... روزنی را جستجو می کرد

در درونم راه می پیمود ...... هم چو روحی در شبستانی

بر درونم سایه می افکند ...... هم چو ابری بر بیابانی

می شنیدم نیمه شب در خواب ...... های های ِ گریه هایش را

در صدایم گوش می کردم ...... درد ِ سیال صدایش را

شرمگین می خواندمش بر خویش ...... از چه رو بیهوده گریانی؟

در میان ِ گریه می نالید ...... دوستش دارم ٫ نمی دانی

بانگ ِ او آن بانگ ِ لرزان بود ...... کز جهانی دور بر می خاست

لیک در من تا که می پیچید ...... مرده ای از گور بر می خاست

مرده ای کز پیکرش می ریخت ...... عطر ِ شورانگیز ِ شب بوها

قلب ِ من در سینه می لرزید ...... مثل ِ قلب بچه آهو ها

در سیاهی پیش می آمد ...... جسم اش از ذرات ِ ظلمت بود

چون به من نزدیک تر می شد ...... ورطه ی تاریک ِ لذت بود

می نشستم خسته در بستر ...... خیره در چشمان ِ رویا ها

زورق ِ اندیشه ام آرام ...... می گذشت از مرز ِ دنیا ها

باز تصویری غبار آلود ...... زآن شب ِ کوچک ٫ شب ِ میعاد

زان اتاق ِ ساکت ِ سرشار ...... از سعادت های بی بُنیاد

در سیاهی دست های من ...... می شکفت از حس ِ دستانش

شکل ِ سر گردانی ِ من بود ...... بوی غم می داد ٫ چشمانش

ریشه هامان در سیاهی ها ...... قلب هامان ٫ میوه های نور

یکدیگر را سیر می کردیم ...... با بهار ِ باغ های دور

می نشستم خسته در بستر ...... خیره در چشمان ِ رویا ها

زورق ِ اندیشه ام آرام ...... می گذشت از مرز ِ دنیا ها

روزها رفتند و من دیگر ...... خود نمی دانم ٫ کدامینم

آن من ِ سر سخت ِ مغرورم؟ ...... یا من ِ مغلوب ِ دیرینم

بگذرم گر از سر ِ پیمان ...... می کُشد این غم دگر بارم

می نشینم شاید او آید ...... عاقبت ٫ روزی به دیدارم

 

 

 

 

  ملال تلخ  

 گر از خدایان آسمان بودم

ز تنگ نای شبم ٫ لحظه ای رهائی بود

ملال تلخ سفر می نشاندم از می عشق

اگر نگاه تو را با من آشنائی بود

چه شام ها که سر آمد ٫ چه روزها که گذشت

بدین امید که از عشق ٫ بهره ای گیرم

در این خیال خطا لحظه ها ٫ به غفلت رفت

که بوسه ای ز لبی یا ز چهره ای گیرم

چه شام ها که دل افسرده از تباهی عمر

به یاد عشق تو بگریختم ز صحبت خویش

به یاد آن همه شب ها که رفت و باز نگشت

چراغ عشق بر افروختم به خلوت خویش

چه شام ها که هماهنگ با نشستن روز

نگاه دور تو را نیز ٫ آرزو کردم

در آن غروب گوارا که رنگ مستی داشت

ز خویش رفتم و با خویش ٫ گفت گو کردم

در آن دو اشک که بر دامنم چکید و گذشت

نگاه کردم و دیدم ٫ غم گذشته ی خویش

به یک نظاره در آن قطره ها روان دیدم

امید رفته و اندوه ٫ باز گشته ی خویش

به یاد آن همه شب ها و روزها که گریخت

مرا به دفتر دل ٫ نقش یادگاری ماند

امیده گم شده چون کاروان رسید و گذشت

ز کاروان گریزان او ٫ غباری ماند

چو روز و شب که دو اسبان کاروان بودند

تو نیز قافله سالار کاروان بودی

چراغ عمر تو هر جا که هست ٫ روشن باد

اگر چه عمر مرا ٫ شمع نیمه جان بودی

ستارگان همه دانند و آسمان ها نیز

که هر چه بود مرا ٫ آرزوی فردا بود

دریغ و درد کز این پیشتر ٫ ندانستم

کز آن سیاه شبم سرنوشت پیدا بود

 

 بعد از تو

بعد تو ٫ هر چه که هست

چشم تر ٫ سینه ی پر درد ٫ بی بال و پری ست

بعد من ٫ هر چه که هست

مستی و بی خبری ست!

بعد تو ٫ آسمان گوئی نیست

و اگر هست ٫ دگر آبی نیست

بعد من ٫ محفل گرم رقیب

آسمان آبی و شب ٫ مهتابی ست

بعد تو ٫ آه... چه گویم

که همه جز تو مرا ٫ هیچ کس اند

دل رسوا شده ی خونین را ٫ با دگری کاری نیست

آرزو ٫ عشق ٫ نفس... همه کس بودی ام

افسوس....

به جز من ٫ همه را بودی کس

خاطراتت ٫ چو گلی پژمرده

یادگاری ست که در سینه ی تنگم ٫ باقی ست!

آه ه ه... از این عشق ٫ از این زخم عمیق

آمد و بر قلب و بر جانم ٫ نشست

هر طبیبی هم که آمد ٫ بهر درمانش

بگفت :

مرحمی از بهر آلامش ٫ ندارم

نیست... نیست...!

 

 روزگار هجران

یک بار شد از مشرق دیدار٫ بیائی ؟

دیوار به دیوار به دیدار٫ بیائی ؟

دیوار به دیوانگی ام خورد و فرو ریخت

تا نم نم و آهسته و هموار٫ بیائی

در خواب زمستانی خود٫ خانه گرفتم

تا از طرف باغ سپیدار٫ بیائی

هی راه مرا طی کند و هی تو نیائی

هی من بسُرایم که تو یک بار٫ بیائی

آن قدر ٫ به تکرار بیُفتم که سرانجام

از گردنه ی زخمی تکرار٫ بیائی

یک بار شد آیا که به دیدار من مست

با کوله ای از کوچه و بازار بیائی ؟

آن گاه که در یورش این کومه ی تاریک

از من اثری نیست٫ چه بسیار بیائی

می روی تا در پی ات ٫ شور و شری ماند به جای

عاشقی دیوانه با چشم تری ٫ ماند به جای

کاش سر تا پا تو آتش بودی و من خرمنی

تا ز تو دود و ز من ٫ خاکستری ماند به جای

 از من سر گشته هرگز شرح عشقم را مپرس

این چه حاصل ٫ قصه ی رنج آوری ٫ ماند به جای

این قدر هم بی نشان در این گُلستان نیستم

در قفس شاید ز من مُشت پری ٫ ماند به جای

در دلم بعد از تو ای عشق آفرین هم زبان

آتش شوری ٫ فغانی ٫ محشری ٫ ماند به جای

تا تو باز آئی ٫ به جای پیکر رنجور من

خانه ای خاموش و خالی بستری ٫ ماند به جای

باز گردی آن زمان کز این همه٫ آشفتگی

جای من ٫ تنها پریشان دفتری ٫ ماند به جای

 

 

+   2009/2/3 6 PM  گیسو | 

          نمی دانم چرا امشب واژه هایم

خیس شده اند

مثل آسمانی که امشب می بارد

و اینک باران

بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند

و چشمانم را نوازش می دهد

تا شاید از لحظه های دل تنگی

گذر کنم...

 

  

                                               باران تاریک

                                                از درخت و شاخه در آفاق ابر

برگ های ترد باران ریخته

بوی لطف بیشه زاران بهشت

با هوای صبحدم آمیخته

نرم و چابک روح آب ٫ می کند پرواز همراه نسیم

نغمه پردازان  باران می زنند

گرم و شیرین هر زمان ٫ چنگی به سیم

سیم هر ساز از ثریا تا زمین

خیزد از هر پرده ٫ آوازی حزین

هر که با آواز این ساز آشنا٫ می کند در جویبار جان شنا

دل ربای آب ٫ شاد و شرم ناک

عشق بازی می کند ٫ با جان خاک

خاک خشک تشنه ی دریا پرست

زیر بازی های باران مستِ مست

این رود از هوش و آن آید به هوش

شاخه دست افشان و ریشه باده نوش

می شکافد دانه٫ می بالد درخت

می درخشد غنچه هم چون٫ روی بخت

باغ ها سرشار از لبخندشان ٫ دشت ها سر سبز از پیوندشان

چشمه و باغ و چمن... فرزندشان

با تب تنها ئی جان کاه خویش

زیر باران می سپارم راه خویش

شرمسار از مهربانی های او

می روم همراه باران کوه به کوه

چیست این  باران که دل خواه من است ؟

زیر چتر او ٫ روانم روشن است

چشم دل وا می کنم ٫ قصه ی یک قطره باران را تماشا می کنم

در فضا ٫ هم چو  من در چاه تنهائی رها

می زند در موج حیرت ٫ دست و پا

خود نمی داند که می افتد کجا!

در زمین ٫ هم زبانانی ظریف و نازنین

می دهند از مهربانی ٫ جان  به هم

تا به پیوندند چون دریا به هم

قطره ها چشم انتظاران هم اند ٫ چون به هم پیوست جان ها بی غمند

هر حبابی دیده ای در جستجوست

چون رسد هر قطره گوید: دوست ٫ دوست

می کنند از عشق هم قالب تهی

ای خوشا با مهرورزان ٫ هم رهی

با تب تنهائی جان کاه خویش ٫ زیر باران می سپارم راه خویش

سیل غم در سینه غوغا می کند

قطره ی دل میل دریا می کند

قطره ی تنها کجا... دریا کجا !

دور ماندم از رفیقان... تا کجا !

هم دلی کو تا شوم هم راه او

سر نهم هر جا که خاطر خواه او

شاید از این تیره گی ها بگذریم ٫ ره به سوی روشنائی ها بریم

میروم...

می روم ٫ شاید کسی پیدا شود

بی تو کی این قطره دل دریا شود

 

 

امشب دلم بارونیه...

نوای بارون و می خوام

امشب چشام بی خوابن و

نم نم بارون٫ تو چشام

بارون برام یه خاطره ست

خاطره ی میلاد عشق

خاطره ی میلادی که

تقدیر برای من٫ نوشت

بارونی که هر نم نمش

بوی گل و بهار می داد

به مخمل سرخ گُلا

یه دنیا اعتبار می داد

وقتی که بارون می باره

یاد اون و باز دوباره

برام تداعی می کنه

اشک و تو چشمام می یاره

دلم می خواد اون بدونه

دلم براش بارونیه...

که دنیای بزرگ برام

مثل یه زندون می مونه

بارون ٫ ببار رو شیشه ها

پنجره تنها نمونه

بذار صدات و بشنوه

یاده تو یادش بمونه

بارون ببار تا بشکنه

سکوت سرد این خونه

حال دگرگون من و

جز تو آخه٫ کی می دونه ؟

 

با... را... ن

باران... باران

ساق هایم چون نی

دست های تر رقصان تو را می جوید

روح باران

تا بهاری دیگر

سبز را عاریتی باش

تا بپوشم به بهاری من سبز

تا بخوانم سر داری٫ من سرخ

چون بمیرم به خزانی من ٫ زرد

تا بهاری دیگر

عشق  را

هدیتی باش و ببخش

 

  

+   2009/2/1 4 PM  گیسو | 

آمد اما در نگاهش آن نوازش ها نبود

چشم خواب آلوده اش را مستی رویا نبود

نقش عشق و آرزو از چهره ی دل شسته بود

عکس شیدائی در آن آئینه ی سیما نبود

لب همان لب بود اما٫ بوسه اش گرمی نداشت

دل همان دل بود اما٫ مست و بی پروا نبود

در دل بیزار خود جز دین رسوائی نداشت

گر چه روزی هم نشین جز با من رسوا نبود

                                                                در نگاه سرد او غوغای دل خاموش بود

برق چشمش را نشان از آتش سودا نبود

دیدم آن چشم درخشان را ولی در این صدف

گوهر اشکی که من می خواستم پیدا نبود

بر لب لرزان من سودای خاموشی نبود

آخر آن تنها امید جان من... تنها نبود

جز من و او دیگری هم بود اما... ای دریغ

آگه از درد دلم... زآن عشق جان فرسا٫ نبود!

 

ای دل ساده به کجا رسیدی؟

ای دل ساده به کجا رسیدی؟

این همه صحرا، به قفس پریدی

بیکسی ات بود گناه چه کس؟

حال که تنها شده ای در قفس

عاقبت آن شد که از آغاز بود

این قفس از اول ره، باز بود

حیف که عمر تو، به تاراج رفت

حاجتت از پیش تو، محتاج رفت

عشق به بی معرفتی ها، چه سود؟

عشق به دل سنگی دنیا، چه سود؟

بهر چه کس توبه شکستی، که نیست

آه، چه کس بر تو و حالت گریست؟

ای دل سر گشته ، دل نا امید

قصه ی عشق تو به آخر رسید!

خیره بماندی که چه ؟... قامت شکست

دل خوشی ات ، زندگی ات ، رفته است

 

می روم از شهر تو

آخر دگر عشقی نمانده

یاد تو چون یادگار

زخمی به قلب من نشانده

گم شدن در عشق بیهوده ی تو

دیوانگی بود

ای دل تنها٫ نه بگی دشمن تو... خانگی بود!

عمری من شب زنده دار ٫ قصه ی عشق تو بودم

صد ترانه عاشقونه

از تو و عشقت٫ سرودم

بعد از این ای بی وفا

عمر وفای من ٫ گذشته

قصر رویاهای من در سینه ام

ویرانه گشته...

می گذارم پشت سر افسانه ات را

ای غریبه

آن نگاه عاشقانه در دو چشم تو

فریبه...

میروم از روزگارت

چون گذشته ها٫ گذشته

دست سرنوشت سر انجامی دگر

بر ما نوشته...

می روم از شهر تو

آخر دگر عشقی نمانده

 

هوا سرد است و تنهایم                               

                                  در این شب های طوفانی

شبم تاریک و من خسته                              

                                 در این غم های طولانی

شکسته کشتی عشقم                                  

                            دگر قایق ندارم من

 شروعم آسمانی بود                                     

                                              ولی در انتها... اما                  

نشسته غم درون دل                                   

                             منم تنها... منم تنها

تو آهنگ دلم بودی                                     

                                  تو بودی شعر دل تنگی

درون سینه غم دارم                                   

                                     به سنگینی یک ٫ سنگی

شروع عاشقی بودی                                   

                                طلوع دل سپردن ها

تو رفتی و منم اینجا                                    

                                     شکستم ٫ بی صدا ٫ تنها

 

+   2009/1/30 12 PM  گیسو | 

                                 رفتم که آن دو چشم فریبا را

از صفحه ی خیال فرو شویم

رفتم صفای مهرو محبت را

در دیده و دل دگری جویم

دردا که هر نفس بر آوردم

دیدم حدیث عشق تو می گویم

رفتم که هم زبان دگر جویم

رفتم که آشیان دگر سازم

رفتم که نیمه جان جوانی را

در پای دلبری دگر اندازم

وا حسرتا٫ که یاد نگاه تو

تا زنده ام٫ فریب دهد بازم

بردم به می پناه که دور از تو

خود را هلاک مگر توانم کرد

وین داغ تلخ کامی و حسرت را

از لوح سینه پاک توانم کرد

 

                                امشب به تنگ نای غم و اندوه

آتش به نامه های تو افکندم

اکنون منم که بر سر این آتش

از رنج می گدازم و خرسندم

پا بر سر خیال تو می کوبم

بر گریه ی فریب تو می خندم

خاموش شد٫ به دست تو افسونگر

شمع امید شاعره ی ناکام

رو هر زمان بخواب در آغوشی

در هر نفس٫ بپیچ بر اندامی

نفرین به من اگر از تو کنم یادی

لعنت به من اگر از تو برم نامی

یک بار عهد بستم و نشکستم

صد بار عهد بستی و بشکستی

دیگر نگویمت که چه ها کردی

دیگر نپرسمت که کجا هستی

جام فریب تلخ تو نوشیدم

هشیاری ام مباد٫ ازاین مستی

  

+   2009/1/29 1 PM  گیسو | 

 

سال ها پیش از این به من گفتی

که مرا هیچ دوست می داری ؟

گونه ام گرم شد ز سرخی شرم

شاد و سر مست گفتمت: آری!

باز دیروز جهد می کردی

که ز عهد قدیم یاد آرم

سرد و بی اعتنا تو را گفتم:

که دگر دوستت نمی دارم

ذره های تنم فغان کردند

که خدا را٫ دروغ می گوید

جز تو نامی ز کس نمی آرد

جز تو کامی ز کس نمی جوید!

تا گلویم رسید٫ فریادی

کاین سخن در شمار باور نیست

جز تو دانند عالمی که مرا

در دل و جان٫ هوای دیگر نیست

لیک آرام ماندم و خاموش

ناله ها را شکسته در دل تنگ

تا تپش های دل٫ نهان ماند

سینه ی خسته را فشرده به چنگ

در نگاهم شکفته بود این راز

که دلم کی ز مهر خالی بود ؟

لیک تا پوشم از تو٫ دیده ی من

بر گل رنگ رنگ قالی بود..

دوستت دارم و نمی گویم

تا غرورم کشد به بیماری

زان که می دانم این حقیقت را

که دگر ٫

دوستم نمی داری

  

+   2009/1/27 4 PM  گیسو | 

                                  کوچه ی عاطفه کجاست ؟

دست هایم را باز کنید

می خواهم قفس تنهائی ام را پاره کنم

چشم هایم را باز کنید

می خواهم تاریکی تنهائی ام را٫ بشکافم

بگذارید در کنار عابرین قدم بردارم

آی عابرین... آی عابرین!

نفسم مملو از غم تنهائی ست

قلبم را بردارید

زندگی با زمان تبانی کرده است

دست هایم بسته...

چشمانم تاریک...

من در این مرداب تنهائی دست و پا می زنم

قلبم مملو از درد است٫

آواره گی ام را دریابید

آی عابرین... آی عابرین!

من به دنبال گلی می گردم

که شبنم اش بوی دوران کودکی ام را می داد

همان جا که آسمان اش٫ بهار همیشه روشن داشت

همان جائی که شب هایش به مهمانی ستارگان٫ دعوت می شدند

من به دنبال همان بوی گلی می گردم

که در کوچه باغ های دوران کودکی ام٫ مرا به خود می خواند

همان جائی که با صدای باز شدن لبخندش

از خواب بیدار می شدم و شبنم اش بر گونه هایم٫ چکه می کرد

آی عابرین... آی عابرین!

که چنین مست و ملنگ

زندگی را زیر پا له می کنید و زمان را بی اعتنا٫

من در این دایره ی تنهائی

پی دوستی شاید...

پی نامی شاید...

پی گلی شاید٫ می گردم!

بگذارید قفس تنهائی ام را بشکافم

تا چشمانم شاهد مرگ تنهائی ام باشد

من در این خانه ی پر رنگ و لعاب

پی احساسی شاید...

پی عاطفه ای شاید...

پی نامی شاید...

می گردم که٫ نمی یابم!

آی عابرین... آی عابرین!

به من بگوئید٫

کجاست کوچه ی عاطفه که از باغ پر احساس... می گذرد ؟!

 

 

 جام اگر بشکست...

                      زندگی در چشم من شبها ی بی مهتاب را ماند

شعر من نیلوفر پژمرده در مرداب را ماند

ابر بی باران اندوهم٫ خار خشک سینه ی کوهم

سالها رفته است کز هر آرزو خالی ست آغوشم

نغمه پرداز جمال و عشق بودم ٫ آه

حالیا خاموش خاموشم ٫ یاد از خاطر فراموشم

روز چون گل می شکوفد بر فراز کوه

عصر پرپر می شود این نو شکفته در سکوت دشت

روزها این گونه پرپر گشت

چون پرستو های بی آرام در پرواز

رهروان را چشم حسرت باز

اینک این جا شعر و ساز و باده آماده ست

من که جام هستی ام از اشک لبریز است٫ می پرستم

در پناه باده باید رنج دوران را ز خاطر برد

با فریب شعر باید زندگی را رنگ دیگر داد

در نوای ساز باید ناله های روح را گم کرد

ناله ی من می تراود از در و دیوار

آسمان اما سرا پایش گوش و... خاموش است

هم زبانی نیست تا گویم به زاری ٫ ای دریغ

دیگرم مستی نمی بخشد شراب

جام من خالی شد ست از شعر ناب

ساز من فریاد های بی جواب

نرم نرم از راه دور

روز چون گل می شکوفد بر فراز کوه

روشنائی می رود در آسمان بالا

ساغر ذرات هستی از شراب نور سرشار است ٫ اما من

هم چنان در ظلمت شب های بی مهتاب

هم چنان پژمرده در پهنای این مرداب

هم چنان لبریز از اندوه ٫ می پرسم

جام اگر بشکست... ساز اگر بشکست

شعر اگر دیگر به دل... ننشست 

 

 

 

+   2009/1/26 11 PM  گیسو | 

   

من این جا بس

دلم تنگ است

و هر سازی که می بینم

بد آهنگ است !

بیا ره توشه برداریم

قدم در راه بی برگشت

بگذاریم

ببینیم٫

آسمان هر کجا

آیا همین رنگ است ؟!

 

 

 

 

 

 روز و شب

                               امشب اندوه تو بیش از همه شب شد یارم

                      وای از این حال پریشان که من امشب دارم

                               کاش یک باره زنم خیمه به صحرای عدم

               دیگر ای زندگی از روی تو هم ٫ بیزارم

                               قصه ی روز و شب من ٫ سخنی مختصر است

       روز در خواب خیالاتم و شب بیدارم

                               وه که من دیگر از این عمر ٫ به تنگ آمده ام

        کیست کز لطف گشاید گرهی از کارم

                              شب و روزی همه یکسان گذرد بر من و من

         اندر این دایره ٫ سرگشته تر از پرگارم

                              من دگر درس تو را از برم ای کهنه دبیر...

          تیره شد طالع رخشنده ٫ ز بس تکرارم!

                              ترک می گفتمت ار بود به من ٫ چون همه چیز

         حیف در کار تو ای مرغ نفس ٫ ناچارم!

                              ای سکوت ابدی ٫ بشنو و دریاب مرا

      خوشی عمر نخواهم که دهد ٫ آزارم!

                              چون به تلخی گذرد ٫ آخر از این عمر چه سود ؟

       مثل است این که بُود نیم نفس بسیارم!

                              همه گویند گلستان جهان ٫ وه که هنوز

            دامن جان نگرفته ست کسی ٫ جز خارم!!!

  

+   2009/1/26 3 PM  گیسو | 

                                                     یاد آن شب

باز شب ٫ خسته می رسد ز راه

بار می افکند به خانه ی من

باز این میهمان نا خوانده

می نهد پا در آشیانه ی من

می نشیند کنار من خاموش

روی در هم کشیده ٫ سرد و کبود

تیره تر از هزار نقش فریب

تلخ تر از هزارها ٫ بدرود

روح سر گشته ام به دامن شب

بال و پر می زند ز بیم و امید

که به دامان تیره گی غلطد

یا بَرد ره به خانه ی خورشید

می گریزم به سرزمین خیال

زین شب هول خیز ٫ وهم انگیز

لیک ٫ بر جان خسته می بندند

خاطرات گذشته ٫ راه گریز

می خراشد به کینه روح مرا

یاد آن شب که رفت و باز نگشت

یاد آن شب که رنگ دیگر داشت

یاد آن شب که هر چه بود ٫ گذشت

خاطرات گذشته می آیند

یک به یک باز از سیاهی شب

در دل تیره گی ٫ دلم دارد

عالمی راز با سیاهی شب

شب چه می آورد ٫ کنون بر من؟

جز خیالی از آن شبی که گذشت

یاد آن شب بخیر ٫ لیک مپرس

که پس از آن به روز من... چه گذشت !

 

 

 

 

+   2009/1/26 10 AM  گیسو | 

                              ای ستاره ها که بر فراز آسمان

با نگاه خود اشاره گر نشسته اید

                  ای ستا ره ها که از ورای ابر ها

                  بر جهان نظاره گر نشسته اید

آری این منم که در سکوت شب

نا مه های عاشقانه پاره می کنم

                 ای ستا ره ها اگر به من مدد کنید

                 دامن از غمش پر از ستاره می کنم

با دلی که بوئی از وفا نبرده است

جور بی کرانه و بهانه خوش تر است

                 در کنار این مصاحبان خود پسند

                 ناز و عشوه های زیرکانه خوش تر است

ای ستاره ها چه شد که در نگاه من

دیگر آن نشاط و نغمه و ترانه٫ مرد ؟

                 ای ستاره ها چه شد که بر لبان او

                 آخر آن نوای گرم عاشقانه ٫ مرد ؟

جام باده سر نگون و بسترم تهی

سر نهاده ام به روی نامه های او

                 سر نهاده ام که در میان این سطور

                 جستجو کنم نشانی از وفای او

ای ستاره ها مگر شما هم آگهید

از دو روئی و جفای ساکنان خاک

                 کا ین چنین به قلب آسمان نهان شدید

                 ای ستاره ها ٫ ستاره های خوب و پاک

من که پشت پا زدم به هر چه که هست و نیست

تا که کام او ز عشق خود روا کنم

                لعنت خدا به من اگر به جز جفا

                زین سپس به عاشقان با وفا کنم

ای ستاره ها که همچو قطره های اشک

سر به دامن سیاه شب نهاده اید

               ای ستاره ها کز آن جهان جاودان

               روزنی به سوی این جهان گشاده اید

رفته است و مهرش از دلم نمی رود

ای ستاره ها٫ چه شد که او مرا نخواست ؟

               ای ستاره ها٫ ستاره ها٫ ستاره هاااااا

               پس دیار عاشقان جاودان کجاست ؟؟؟

 

 

+   2009/1/26 7 AM  گیسو | 

 در کوچه های خلوت شب...

اگر چون قصه ها از خاطر یاران ٫ فراموشم

کشد در بستر شب ٫  دست تنها ئی در آغوشم

نوای آشنائی نشکند ٫ جام سُکوتم را

نگیرد کس سُراغ از کلبه ی ٫ متروک و خاموشم

صدای پای تنهائی ست گر پیچد در ایوانم

طنین نای خاموشی ست ٫ گر بانگی ست در گوشم

نشان از من نمی گیرد کسی ... از یادها رفتم!

من آری سرگذشت تلخ از خاطر ٫ فراموشم

نشسته آرزوهای جوانی روبروی من

فتاده کوله بار عمر پر اندوه ٫ بر دوشم

ببین بر ظاهر من... خویش سوزم ٫ آتشم ٫ اما

به دود دل ٫ لباسی از پرند شعله می پوشم

مرا از جام هستی نیست مستی ٫ در سُکوت غم

شراب تلخ تنهائی ست در جامی که ٫ می نوشم

به شهر آفتابم نیست ره ٫ لیکن نمی دانم

در این تاریک سنگستان ٫ چرا بیهوده می کوشم!

 

   

   سرگذشت گل غم  

               تا در این دهر دیده کردم باز

گل غم٫ در دلم شکفت به ناز

بر لبم تا که خنده٫ پیدا شد

گل او هم به خنده ای وا شد

هر چه بر من زمانه٫ می آزود

گل غم را از آن نصیبی بود

هم چو جان در میان٫ سینه نشست

رشته ی عمر ما به هم٫ پیوست

چون بهار جوانی ام پژمرد

گفتم این گل ز غصه٫ خواهد مرد

یا دلم را چو روزگار٫ شکستی هست

می کنم چون درون سینه نگاه

آه از این بخت بد چه بینم٫ آه

گل غم مست جلوه ی خویش

هر نفس تازه روتر٫ از پیش

زندگی٫ تنگنای ماتم بود!

گل گلزار او٫ همین غم بود

او گلی را به سینه ی من کاشت

که بهارش ٫ خزان نخواهد داشت

 

+   2009/1/25 3 PM  گیسو | 

 همه ی هستی من آیه ی تاریکی ست

که تو را در خود تکرار کنان

به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی٫ خواهد برد

من در این آیه تو را٫ آه کشیدم آه

من در این آیه تو را...

به درخت و آب و آتش٫ پیوند زدم

زندگی شاید...

یک خیابان دراز است که هر روز زنی با زنبیلی٫ از آن می گذرد

زندگی شاید...

ریسمانی ست که مردی با آن خود را از شاخه٫ می آویزد

زندگی شاید طفلی ست که از مدرسه بر می گردد

زندگی شاید٫ افروختن سیگاری باشد در فاصله ی رخوتناک دو هم آغوشی

یا عبور گیج رهگذری باشد که کلاه از سر بر می دارد و ٫

به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید: صبح بخیر

زندگی شاید آن لحظه ی مسدودی ست

که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد

و در این حسی ست٫

که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت

در اتاقی که به اندازه ی یک تنها ئی ست... دل من ٫

که به اندازه ی یک عشق است

به بهانه های ساده ی خوشبختی خود می نگرد

به زوال زیبای گل ها در گلدان

به نهالی که تو در باغچه ی خانه مان کاشته ای

و به آواز قناری ها که به اندازه ی یک پنجره٫ می خوانند

آه ٫ سهم من این است... سهم من این است

سهم من٫ آسمانی ست که آویختن پرده ای آن را از من می گیرد!

سهم من پائین رفتن از یک پله ی متروک است

و به چیزی در پوسیدگی و غربت و اصل گشتن

سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست

و در اندوه صدائی جان دادن٫ که به من می گوید

دستهایت را دوست می دارم!

دستهایم را در باغچه می کارم

سبز خواهم شد ٫ می دانم ٫ می دانم ٫ می دانم

و پرستوها در گودی انگشتان جوهری ام

تخم خواهند گذاشت

گوشواری به دو گوشم می آویزم٫ از دو گیلاس سرخ همزاد

و به ناخن هایم برگ گل کوکب می چسبانم

کوچه ای هست که در آنجا

پسرانی که به من عاشق بودند٫ هنوز

با همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر

به تبسم معصوم دخترکی می اندیشند که یک شب ٫ او را باد با خود برد!

کوچه ای هست که قلب من آن را

از محله های کودکی ام ٫ دزدیده ست

سفر حجمی در خط زمان

و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن

حجمی از تصویری آگاه... که ز مهمانی یک آینه٫  بر می گردد

و بدین سان است که کسی میمیرد... و کسی میماند

هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می ریزد٫

مرواریدی صید نخواهد کرد!

من... پری کوچک غمگینی را

می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

و دلش را در ین نی لبک چوبین

می نوازد ٫ آراااام  آراااام

پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه میمیرد

و سحر گاه از یک بوسه به دنیا ٫ خواهد آمد

 

 

+   2009/1/25 4 AM  گیسو | 

 

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی ٫ خویش

به خدا می برم از ٫ شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

 می برم تا که در آن نقطه ی دور

شستشویش دهم از٫ رنگ گناه

شستشویش دهم از٫ لکه ی عشق

زین همه خواهش بی جا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه ی امید محال

می برم٫ زنده به گورش سازم

 تا از این پس نکند٫ یاد وصال

ناله می لرزد٫ می رقصد اشک

آه٫ بگذار که بگریزم من

 از تو ای چشمه ی جوشان گناه

 شاید آن به٫ که بپرهیزم من

به خدا غنچه ی شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم٫ صد افسوس

  که لبم باز بر آن لب٫ نرسید

عاقبت بند سفر٫ پایم بست

  می روم خنده به لب٫ خونین دل

  می روم از دل من دست بدار٫

 ای امید عبث ٫ بی حاصل

 

+   2009/1/25 0 AM  گیسو | 

یاد بگذشته به دل ماند و دریغ

نیست یاری که مرا یاد کند

دیده ام خیره به ره ماند و نداد                                نامه ای تا دل من شاد کند

خود ندانم چه خطائی کردم

که ز من رشته ی الفت ٬ بگسست

در دلش جائی اگر بود مرا                                پس چرا دیده ز دیدارم ٬ بست

هر کجا می نگرم ٬ باز هم اوست

که به چشمان ترم ٬ خیره شده

درد عشق است که با حسرت و سوز                                بر دل پر شررم ٬ چیره شده

گفتم از دیده چو دورش سازم

بی گمان زودتر از دل برود

مرگ باید که مرا در یابد                                ورنه دردی ست که مشکل برود

تا لبی بر لب من می لغزد

می کشم آه ٬ که کاش این او بود

کاش این لب که مرا ٬ می بوسد                                لب سوزنده ی آن ٬ بد خو بود

می کشندم چو در اغوش ٬ به مهر

پرسم از خود که چه شد ٬ آغوشش؟

چه شد آن آتش سوزنده که بود                                شعله ور در نفس ٬ خاموشش

شعر گفتم ٬ که ز دل بر دارم

بار سنگین غم عشقش را

شعر خود جلوه ای از رویش شد                                با که گویم ستم ٬ عشقش را؟

مادر ٬ این شانه ز مویم بر دار

سرمه را پاک کن از ٬ چشمانم

بکن این پیرهنم را ٬ از تن                                 زندگی نیست به جز ٬ زندانم

تا دو چشمش به رخم حیران نیست

به چه کار آیدم ٬ این زیبائی؟

بشکن آئینه را ای ٬ مادر                                حاصلم چیست ز ٬ خود آرائی؟

در ببندید و بگوئید که ٬ من

جز او از همه کس ٬ بگسستم

کس اگر گفت چرا ٬ باکم نیست                                فاش گوئید که ٬ عاشق هستم!

قاصدی آمد اگر از ره دور

زود پرسید که پیغام ٬ از کیست؟

گر از او نیست بگوئید  ٬ این زن                           دیرگاهی ست ٬ دراین منزل ٬ نیست 

 

 

 

 

 

+   2009/1/24 8 PM  گیسو | 

افسوس ای که بار سفر بستی

کی می توانم ٬ از تو خبر گیرم

گفتی به من ٬ که باز نخواهی گشت

اما ٬ چگونه دل ز تو برگیرم

دیگر مرا ٬ امید نشاطی نیست

زین لحظه ها که از تو ٬ تهی ماندند

زین لحظه ها که روح مرا ٬ کشتند

وآنگه مرا ز خویش ٬ برون راندند

گر شعر من شراره ی ٬ آتش بود

اینک به غیر دوده ٬ سیاهی نیست

گر زندگی گناه بزرگم ٬ بود

زین پس مرا ٬ امید گناهی نیست

آری ٬ تو آن امید عبث بودی!

کآخر مرا به هیچ ٬ رها کردی

بی آن که خود به چاره ی من کوشی٬

گفتی که درده عشق ٬ دوا کردی!

چشم تو آن دریچه ی روشن بود

کز آن رهی به زندگی ام دادند

زلف تو آن کمنده اسارت ٬ بود

کز آن نویده بنده گی ام ٬ دادند

اینک تو رفته ای و خدا داند٬

کز هر چه باز مانده ٬ گریزانم!

دیگر بدانچه رفته نیندیشم

زیرا از آن چه رفته ٬ پشیمانم!

خواهم رها کنم ٬ همه هستی را

زیرا در آن مجال ٬ درنگم نیست

در دل هزار درده نهان ٬ دارم

زیرا دلی ز آهن و سنگم ٬ نیست!

 

+   2009/1/23 2 PM  گیسو | 

                                 تنهائی آغازی برای عاشقی بود

آغاز راه و ابتدای عاشقی بود

دلدادگی زیباترین تقدیر من شد

اما جدائی انتهای عاشقی بود

عالی ترین بخش کتاب قصه ی عمر

فصل قشنگ ماجرای عاشقی بود

تنها دعای مُستجابم را بگویم ؟

از بخت خوبم آن دُعای عاشقی بود

در کوچه باغ خاطرات دور و نزدیک

هر جا که گشتم ٫ رد پای عاشقی بود

در هق هق تنهائی ٫ شبهای بی تو

تنها رفیقم های های عاشقی بود

جادوی نزدیکی ما با هم ٫ غریبه !

حس قشنگ و آشنای عاشقی بود

شیرین ترین زهری که نوشیدم به عُمرم

معجون سر تا سر شفای عاشقی بود

دیدی چه بی پروا به هم دل بسته بودیم

از بس هوای ما هوای عاشقی بود

فایده ای دیگر ندارد ٫ عمر بی تو

عمر مُفیدم ٫ سال های عاشقی بود

  

 

 

                                   دل از سنگ باید که از درد ، عشق

ننالد ، خدایا دلم ،  سنگ نیست

مرا عشق او ، چنگ اندوه ساخت

که جز غم در این چنگ آهنگ ، نیست

به لب جز سرود ،  امیدم نبود

مرا بانگ این چنگ ، خاموش کرد

چنان دل ،  به آهنگ او خو گرفت

که آهنگ خود را ، فراموش کرد

نمی دانم این چنگی ، سرنوشت

چه می خواهد از جان فرسوده ام ؟

کجا می کشانندم ، این نغمه ها ؟

که یک دم نخواهند ، آسوده ام

دل از این جهان بر گرفتم ، دریغ

هنوزم به جان آتش ، عشق اوست!

در این واپسین ، لحظه ی زندگی

هنوزم در این سینه ، یک آرزوست!

دلم کرده امشب ، هوای شراب

شرابی که از جان ، بر آرد خروش

شرابی که بینم در آن ، رقص مرگ

شرابی که هرگز نیایم ، بهوش

مگر وارهم ،  از غم عشق او

مگر نشنوم بانگ این ، چنگ را

همه زندگی ، نغمه ی ماتم است

نمی خواهم این ، ناخوش آهنگ را!

 

 

 

 

پرکن

پیاله را

کاین آب

آتشین

دیری ست

ره بحال

خرابم

نمی برد

 

 

 

+   2009/1/22 3 PM  گیسو | 

 

                   چه سود گر بگویمت

که شام تا سحر نخفته ام

و یا اگر دمی به خواب رفته ام

تورا به خواب٫ دیده ام

چه سود گر بگویمت

که دوریت چو شعله های تند تب

به خرمن وجود من٫ شراره های درد می زند

و من درون آن شراره ها

بنای این دل رمیده را

ز بن٫ خراب دیده ام

چه سود گر بگویمت

که بی تو٫ کیستم و چیستم

که بحر پر خروش من توئی

و ساحل صبور و بی فغان منم

و من درون موجهای سرکشت

تمام هستی و وجود خویش را

چو یک حباب٫ دیده ام

چه سود گر بگویمت

که من ز دوری تو هر نفس

چو شمع٫ آب می شوم

و اشکهای گرم من

به دامن شب سیاه می چکد

و من میان قطره های چون بلور

محبت تو را٫ چو نقش آرزو

به روی آب٫ دیده ام

تو یک خیال دور٫ بیش نیستی

و دست من به دامنت نمی رسد

تو غافلی و من تمام می شوم

و دیده گان پر ز راز من

هزار بار گفته با دلم

که من سراب دیده ام

که من سراب دیده ام  

 

  

+   2009/1/21 2 PM  گیسو | 

بس شنیدم داستان٫ بی کسی

بس شنیدم قصه ی٫ دلواپسی

قصه ی عشق از زبان هر کسی

گفته اند از نی حکایتها٫ بسی

حال بشنو از من این٫ افسانه را

داستان این دل دیوانه را

چشمهایش بوئی از نیرنگ داشت

دل دریغا٫ سینه ای از سنگ داشت

با دلم انگار٫ قصد جنگ داشت

گوئی از با من نشستن٫ ننگ داشت

عاشقم من٫ عاشقم من٫ قصد هیچ انکار نیست

لیک٫ با عاشق نشستن عار نیست

کار او آتش زدن٫ من سوختن

در دل شب چشم بر در٫ دوختن

من خریدن ناز٫ او نفروختن

باز آتش در دلم٫ افروختن

سوختن در عشق را از بر شدیم

آتشی بودیم و خاکستر شدیم

از غم این عشق٫ مردن باک نیست

خون دل هر لحظه خوردن٫ باک نیست

اّه می ترسم شبی٫ رسوا شوم

بدتر از رسوائیم٫ تنها شوم

وای از این صیدو آه از آن کمند

پیش رویم خنده٫ پشتم پوزخند

بر چنین نامهربانی٫ دل مبند

دوستان گفتند و دل نشنید٫ پند

خانه ای ویران تر از ویرانه ام

من حقیقت نیستم٫ افسانه ام

گرچه سوزد پر ولی٫ پروانه ام

فاش می گویم که من٫ دیوانه ام

تا به کی آخر چنین٫ دیوانگی

پیلگی بهتر از این٫ پروانگی

گفتمش:آرام جانی؟ گفت: نه

گفتمش:شیرین زبانی؟ گفت: نه

گفتمش:نامهربانی؟ گفت: نه

می شود یک شب بمانی؟ گفت: نه

دل شبی دور از خیالش سر نکرد

گفتمش٫ افسوس او باور نکرد

خود نمی دانم خدایا٫ چیستم؟

یک نفر با من بگوید٫ کیستم؟

بس کشیدم آه از دل بردنش

آه اگر آهم٫ بگیرد دامنش

با تمام بی کسی ها٫ ساختم

وای بر من ساده بودم٫ باختم

دل سپردن دست او٫ دیوانگی ست

آه غیر از من کسی٫ دیوانه نیست

گریه کردن تا سحر کار من است

شاهد من٫ چشم بیمار من است

فکر می کردم که او یار من است

نه٫ فقط در فکر آزار من است

نیتش از عشق تنها٫ خواهش است

دوستت دارم...دروغی فاحش است!

یک شب آمد زیرو رویم کردو رفت

بغض تلخی٫ در گلویم کردو رفت

مذهب او٫ هرچه باداباد بود

خوش به حالش کاین قدر٫ آزاااد بود

بی نیاز از مستی می٫ شاد بود

چشمهایش مست مادرزاد بود

یک شبه از عمر سیرم کردو...رفت

من جوان بودم٫ پیرم کردو...رفت

 

  

+   2009/1/21 11 AM  گیسو | 

تو نیستی که ببینی...

   تو نیستی که ببینی٫

چگونه عطر تو در عمق لحظه ها...جاری ست

چگونه عکس تو در برق شیشه ها...پیداست

چگونه جای تو در جان زندگی...سبز است

هنوز٫ پنجره باز است٫

تو از بلندای ایوان٫ به باغ می نگری

درختها و چمنها و شمعدانی ها

به آن ترنم شیرین٫ به آن تبسم مهر

به آن نگاه پر از آفتاب٫ می نگرند

تمام گنجشکان که در نبودن تو٫

مرا به باد ملامت گرفته اند٫

تو را به نام صدا می کنند

هنوز٫ نقش تو را٫ از فراز گنبد کاج٫

کنار باغچه٫ زیر درخت ها٫ لب حوض٫

درون آئینه ی٫ پاک آب می نگرند

تو نیستی٫ که ببینی...

چگونه پیچیده ست٫ طنین شعر نگاه تو

   در ترانه ی من...

تو نیستی٫ که ببینی...

چگونه می گردد٫ نسیم روح تو

در باغ بی جوانه ی من...

چه نیمه شب ها٫ کز پاره های ابر سپید

   به روی لوح سپهر٫

تو را چنان که دلم خواسته است...ساخته ام

چه نیمه شب ها٫ وقتی که ابر بازیگر

هزار چهره به هر لحظه می کند٫ تصویر

   به چشم هم زدنی٫

میان آن همه صورت٫ تو را...شناخته ام

به خواب می ماند٫ تنها به خواب می ماند

چراغ٫ آئینه٫ دیوار بی تو٫ غمگینند

تو نیستی٫ که ببینی...

  چگونه با دیوار٫

به مهربانی یک دوست...از تو می گویم

تو نیستی٫ که ببینی...

چگونه از دیوار...جواب می شنوم

تو نیستی که ببینی٫ چگونه دور از تو

به روی هر چه در این٫ خانه است٫

غبار سربی اندوه...بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی٫ دل رمیده ی من

به جز یاد تو٫ همه چیز را...رها کرده ست

غروب های غریب٫ در این رواق نیاز

پرنده ساکت و غمگین٫ ستاره بیمار است

دو چشم خسته ی من...

   در این امید عبث٫

دو شمع سوخته جان...همیشه بیدار است

            تو نیستی که ببینی...

 

 

+   2009/1/21 8 AM  گیسو | 

 این منم٫ ای غمگساران٫ این منم؟

این شرار سرد٫ خاکستر شده

این منم٫ ای مهربانان٫ این منم؟

این گل پژمرده ی٫ پرپر شده

این منم٫ یا نغمه ای کز تار عشق؟

جست و غوغا کرد و خاموشی گرفت

این منم٫ یا نقش صدها آرزو؟

کاین چنین٫ گرد فراموشی گرفت

خنده بودم بر لبان زندگی

ناگهان٫ در وحشتی پنهان شدم

ناز بودم٫ در نگاه آرزو

اشک خونین٫ درد بی درمان شدم...

در کف بد مست بودم جام و او

بر سر سنگی شکست٫ این جام را

چهره شد تاریخ غم٫ تقویم درد

بس که بردم٫ محنت ایام را...

این منم؟ نه من کجاو غم کجا؟

خنده های جان فزای من٫ چه شد؟

از چه روی این گونه افسردم٫ چرااا؟

جان شادی آشنای من٫ چه شد؟

از چه چون لعلش به دستم٫ بوسه داد

جان دگر شیدا نشد٫ رسوا نشد؟

از چه چون اشکش به پایم اوفتاد

شور عشقی در دلم٫ پیدا نشد؟

از چه چشمم از نگاه او٫ گریخت ؟

اشتیاق دیده را٫ نا دیده کرد

از چه دل در پاسخ سرمستی اش

سرگرانی کرد و نا سنجیده کرد!

هیچ باور می کنید ای دوستان ؟

کاین منم ؟ این شاخه ی بی بر منم؟

این منم٫ این باغ بی روح خزان

این منم٫ این شام بی اختر منم؟؟؟ 

  

+   2009/1/21 4 AM  گیسو | 

 

   نشسته ماه٫ بر گردونهُ عاج                                            به گردون می رسد٫ فریاد امواج                                                چراغی داشتم٫ کردند...خاموش                                    خروشی داشتم٫ کردند...تاراج

 

 

سینه ام را گشته ام٫ هیچت نمی یابم چرا؟

گر تو رویائی بگو٫ هر لحظه در خوابم چرا؟

من که می دانم توئی٫ آن کس که بر در می زند

نقش ماتت پشت در٫ گوید که بی تابم چرا

تا به در راهی شوم٫ هم رنگ رویا می شوی

جویمت در خواب خود٫ یا چشم پر آبم چرا؟

عکس لبخندت چه خوش٫ دیوار دل روشن کند

هم نشین شمع شد٫ تصویر در قابم چرا؟

من که تنها ماه تو٫ مجنون و بیمارم نمود

پس بگو در عمق شب٫ درگیر مهتابم چرا؟

چشمه ای بودی که در تو٫ آسمان را دیده ام

آسمان ارزانی ات٫ من غرق آن آبم چرا؟

غنچه ات دیدم به تن٫ روئیدنت در سر شکفت

گل شدی نیلوفرم٫ اکنون که مُردابم چرا؟

نوش دارویت ببین٫ دستان دل را سیر کرد

دل نشین٫ حالا که من هم خون سُهرابم چرا؟

نازنین٫ می جویمت هر لحظه در هر گوشه ای

از سراب دیدنت٫ بیهوده سیرابم چرا؟!

+   2009/1/20 8 AM  گیسو | 

 یک شب از دست کسی

باده ای خواهم خورد

که مرا با خود...

تا آن سوی اسرار جهان،خواهد برد

با من از هست به بود

با من از نور به تاریکی

از شعله به دود

با من از آوا...تا خاموشی

دورتر شاید...تا عمق فراموشی

راه خواهد پیمود...

کی از آن سرمستی،خواهم رست؟

کی به همراهان،خواهم پیوست؟

من امیدی را در دل خود،بارور ساخته ام

تار و پودش را از عشق تو،پرداخته ام

مثل تابیدن مهری در دل

مثل جوشیدن شعری از جان

مثل بالیدن عطری در گل

جریان خواهم یافت

مست از شوق تو از عمق فراموشی

راه خواهم افتاد

باز از ریشه به برگ

باز از بود به هست

باز از خاموشی تا فریاد...

سفر تن را تا خاک،تماشا کردی

سفر جان را از خاک،به افلاک ببین

گر مرا می جوئی،

سبزه ها را دریاب

با درختان بنشین

کی؟ کجا؟...آه نمی دانم

ای کدامین ساقی

ای کدامین شب

منتظر...می مانم

 

+   2009/1/18 1 PM  گیسو | 

                                      تنهائی ام شهری ست

تنهائی ام شهری ست٫ شهری بس تماشائی

بر حلقه ی چشم تو آویزم این

آویز تنهائی...

در واپسین روزهای ماندنت در وادی چشمم

انگار زیبائی و می دانم که٫ زیبائی

در پاسخ نا خوانده ها در ذهن متروکم

نام بلندت می نشیند...

پاسخی!

حل معمائی!

انگار حرف ماندنم پیوند نام توست

باور کن!

دیروز و امروز منی

رویای فردائی

انگشت هایم در حریم خاک می پوسد

به صد اندوه

تا آن که رجعت را کنی آغاز و

باز آئی

 

+   2009/1/18 4 AM  گیسو |